تابستان هر سال زخم‏های خانواده‏ی هزاران زندانیان سیاسی دهه‏ی شصت عودت می‏کند و بار دیگر غم و اندوه‏ای جانگداز سراسر جامعه را فرا می‏گیرد. براستی که آن روزها و وقایع‏ی دردناکِ در حول و حوش آنرا نمی‏توان فراموش کرد؛ نمی‏توان فراموش کرد که چه بر سر جوانان و فرزندان کارگران و زحمت‏کشان آورده‏اند؛ نمی‏توان فراموش کرد که چگونه جانیان بشریت در خدمت‏گذاری به نظام جمهوری اسلامی، گوی سبقت را از هم ربودند و زندان‏ها را به‏میدان قدر قدرتی خویش تبدیل نمودند.

(نکاتی چند پیرامون پاسخ یوسف زرکار به نظرخواهی گزارشگران) 

تعابیر و تفاسیر متفاوتی در حول و حوش اعتراضات اخیر مردمی وجود دارد. تعابیری که بی‏گمان برخاسته از منش و جایگاهِ فکری آدمی‏ست. اگر نه‏خواهیم به واژه‏های پرتاب شده‏ایی هم‏چون "خیزش بزرگ"، "جنبش عظیم"، "خیزش خونین"، "قیام مردم"، "حرکت آگاهانه" و امثالهم حساسیت نشان ‏دهیم و به محتوای بحث‏های ارائه شده به‏پردازیم بی‏تردید به استنتاجاتی دست خواهیم یافت که فارغ از حقیقت و پاسخ‏گوئی روشن به "چه باید کرد"هاست.

اگر به‏خواهیم به ادبیات کودکان در ایران نگاهی بی‏اندازیم، بی تردید بدون مراجعه به آثار «صمد بهرنگی» که بازگوی کننده‏ی هزاران درد و رنج کودکی‏ست، ناممکن می‏باشد؛ اگر به‏خواهیم نقش «صمد» را در آموزش و تربیت کودکان نادیده ‏گیریم، بدون شک به جایگاه و ارتباط زنده‏ی وی با کودکان پی نبُرده‏ایم؛ اگر به‏خواهیم «صمد» را به یک نسل و سن و سال محدود نمائیم، بی‏گمان نمی‏توانیم به افکار «صمد» در جامعه‏ی طبقاتی و در جامعه‏ای که زور و استثمار، بی‏خانمانی و فقر دارد بر سر و کول محرومان بالا می‏رود، واقف گردیم.

توضیح و ارزیابی اپوزیسیون خارج از کشور حول اعتراضات مردمی, بعد از ۲۲ خرداد، در بطن خود حکایت از جایگاهِ سیاسی آنان در جامعه‏ی طبقاتی دارد. به عبارتی صحیح‏تر باید اذعان نمود که تنش‏های ناشناخته و بی سابقه‏ی اخیر درون جامعه باعث گردیده است تا یک‏بار  دیگر، هم بر بی نقشی کامل نیروهای موجود پی بُرد و هم بر نگاهِ یکایک و بی و‏ظیفه‏گی عملی هر چه بیش‏تر آنان آشنا گردید. بدون کمترین شک و شبهه‏ای می‏توان گفت که فعالیت‏های چندین دهه‏ی نیروهای موجود در خارج از کشور با هر قد و قواره‏ای، کمترین اثری در سمت‏و‏سوی تنش‏های مردمی با دولت‏مردان رژیم جمهوری اسلامی نه‏داشته و اعتراضات فعلی به صدها دلیل، به سرهای گوناگونی به غیر از آنان وصل است.