شهرها و روستاهای کردستان ایران از زمان قدرت‏گیری رژیم جمهوری اسلامی به صحنه‏ی جنایت‏کاری‏های سرکوب‏گران نظام تبدیل گردیده بود. در همان سه ماهه‏ی اوّل یعنی در نوروز ۵۸، سنندج به خاک و خون کشیده شد و شماری از مردم بی‏دفاع و کودکان جان خود را در اثر تعرض بی‏رحمانه‏ی اوباشان رژیم از دست دادند. هزاران کشته و مجروح و هزاران آواره ماحصل کارکرد سران نظامی‏ست که آمده بوده‏اند تا زندگی میلیون‏ها انسان رنج‏دیده را تلخ نمایند و "امنیت و آسایش" را برای حاکمان به ارمغان آورنند.

سناریوی بسیار جالبی دارد در صحن جامعه‏ی ایران و بویژه در درون حاکمیت اتفاق می‏افتد. از یک‏طرف اعتراضات مردمی، رژیم را کلافه نموده است و از طرف دیگر سران حکومت دارند پاچه‏ی همدیگر را می‏گیرنند. در این میان جناحی دارد وفاداران نظام را به‏پای میز "عدالت" می‏کشاند تا چرخه‏ی سیاست را در جهت امیال و منفعت خود کانالیزه ‏نماید. چنین رویداد و رخدادهایی را نمی‏تون به حساب طنز تاریخی نوشت بلکه ماحصل جامعه‏ی طبقاتی‏ست.

چند وقتی‏ست که جنگ و جدال در میان بالائی‏ها دامنه‏ی وسیعی به‏خود گرفته است و خط و نشان کشیدن‏ها کاملاً علنی شده است و هر یک از جناح‏ها در تلاش‏اند تا میدان فعالیت رقیبان خود را در عرصه‏های متفاوت تنگ و تنگ‏تر نمایند. شکافی که ماحصل آن به فقر بی‏حد و حصر و نارضایتی روز افزون توده‏ها در دوران حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی مربوط می‏باشد.