تبیین جوامع‏ی سرمایه‏داری و توضیح مکانیزم‏ها و کارکردهای درونی طبقات حاکم، هر عنصر آزاده و کمونیستی را وامی‏دازد تا به‏منظور برون رفتِ طبقات فرو دست از زیر سلطه‏ی طبقات بالا دست، راه‏ها و سیاست‏های منطبق بر واقعیات جامعه را ارائه دهد. روشن است‏که شالوده‏ی سرمایه‏داری بر چپاول و استثمار پای ریخته شده است و همه‏ی آن‏ها از ماهیت و خصلت واحدی برخورداراند. این قاعده‏ی کلی را می‏توان در همه‏ی قاره‏ها و در همه‏ی کشورهای سرمایه‏داری به‏عینه دید؛ چرا که آرمان و ایدئولوژی طبقه‏ی سرمایه‏دار، واحد است و دارد از منظر منفعت طبقه‏ی خودی به طبقات غیر خودی می‏نگرد و در این رابطه دین و مذهب، رنگ و پوست و زبان هم نمی‏شناسد.

چند روزی‏ست که اعتراضات مردمی سرتاسر ایران را فرا گرفته است و بی تردید اولین بار و آخرین بار هم نه‏خواهد بود که مردم و اقشار متفاوت جامعه برای کسب مطالبات به‏حق‏شان به‏پا خواهند خاست. تحرکات اعتراضی کارگران، زحمت‏کشان، زنان، دانشجویان و غیره در ایران و در همه‏ی جوامع‏ی طبقاتی‏ای که در آن ظلم و جنایت حاکم است، ید طولائی دارد. داستان این حکومت‏ها را این‏چنین نوشته‏اند و تا زمانی‏که قوانین, استثمارگرایانه و ارتجاعی‏شان بر شانه‏های میلیون‏ها انسان رنج‏دیده سنگینی می‏کند، همین بساط ادامه خواهد داشت.

نکاتی چند پیرامون "پیش بسوی تقابل هژمونیک .."(*)

طرح اتحاد چپ هر از چند گاهی در میان اپوزیسیون خارج از کشور بر روی میز گذاشته می‏شود. این‏بار محرک و بالا آمدن چنین نظری را باید به خیزش‏های اخیر مردمی مربوط دانست. واضح است‏که یکی شدن کمونیست‏ها در مقابل طبقه‏ی سرمایه‏دار، از آمال و آرزوهای هر انسان آزاده‏ای‏ست. آرمان کمونیستی حکم می‏کند که بدون اتحاد و یگانگی نمی‏توان دشمنان طبقاتی کارگران و زحمت‏کشان را پس زد. امّا فارغ از همه‏ی امیدها و آرزوهای‏مان باید به این معضل اساسی و گرهی پاسخ روشن دهیم که چپ انقلابی در کدام بستر و محیط و سیاست و با اتخاذ کدامین تاکتیک‏ها قادر به کسب هویت از دست رفته و هدایت مبارزات توده‏ا‏ی‏ست؟

داستان و حکایت اپوزیسیون خارج از کشور بسیار عجیب و غریب است. متد و اسلوب‏های‏اش را گم نموده است و هر کسی دارد ساز خود را می‏نوازد. سیاست‏های‏اش بیش‏تر به پاندول ساعت شباهت پیدا کرده است و رفتار و کردارش بر روی یک خط سوار نیست. در حرف چیزی می‏گوید و در عمل به راه دیگری می‏رود. بی دقتی در پاسخ‏گوئی به نیازمندی‏های واقعی جامعه به عادت‏اش تبدیل گشته است. درک درستی از تنوع طبقاتی و خواسته‏های متفاوت به‏حق و واقعی نیروهای درگیر درون جامعه ندارد. نگاه‏‏اش، نگاهِ سیاه و سفید است و بعضاً هم بر تفاوت جایگاه‏ها نا آشناست و تلاش‏اش بر آن است تا ذهن و آرزوهای خود را به‏جای واقعیات به‏نشاند.