هر زمان که کف‏گیر سیاست‏ها و تاکتیک‏های، احزاب و سازمان‏ها در "مقابل" رژیم جمهوری اسلامی به ته دیگ می‏خورد، آنان غره‏تر شده و آنرا به‏پای پیروزی و پیشروی خود واریز می‏نمایند؛ هر زمان که کمیت این نیروها کاهش می‏یابد، آنان "قوی"تر شده و آنرا به‏پای "خالصی" و "یگانگی" هر چه بیشتر درونی می‏نویسند. همواره منطق‏شان بر روی این پاشنه می‏چرخد که سیاست‏ها و متدهای‏شان بی ایراد  است. بعضاً بر این اعتقاداند که بدلیل نظرگاه‏های "بی‏خردان" و "سربازان بی جیره و مواجب" رژیم جمهوری اسلامی در صفوف اپوزیسیون است‏که سیاست‏های‏شان از "تعرض" و "تحرک" هر چه بیشتر باز می‏ماند؛ بر این اعتقاداند که هم دشمن ِ، دشمن خود را بدرستی شناخته‏اند و هم در جنگ با دشمن اصلی، میدان را صحیح انتخاب نموده‏اند.

نظری بر این اعتقاد است‏که می‏بایست "ارزش‏های انقلابی" را پاس داشت. در مقابل این سئوال طرح است‏که از کدام ارزش‏ها باید دفاع نمود و بدان ارج نهاد و اجازه نداد تا ملعبه‏ی دست این و آن قرار گیرد؟ سئوال این است‏که می‏بایست میراث‏دار کدامین ارزش‏های انقلابی بود و در جهت پایداری و همگانی‏تر شدن آن‏ها گام بر داشت؟ سئوال این است‏که یک انسان آزاده و کمونیست مبلغ کدامین اسلوب‏ها و متدهای ارزشی‏ست و مجاز نیست تا در جهت تخریب آن‏ها گام بر دارد؟ آیا مقصود و سئوال بر آن است که می‏بایست بمنظور منفعت فردی – گروهی و بمنظور حقانیت بخشیدن به اعمال ناصحیح‏ خویش از بیان حقایق پرهیز نماید تا مباداً روزی بر "ارزش‏های انقلابی" خدشه‏ای وارد گردد؟

اوّل ماه مه، روز جهانی کارگر در راه است و در این روز کارگران سرتاسر جهان یک‏پارچه به‏میدان می‏آیند و با برگزاری میتنگ‏ها و راهپیمائی‏ها، طبقه‏ی انگل صفت سرمایه‏داری را به چالش می‏کشند. در این روز جهان شاهد خشم و نفرت طبقه‏ی محرومی است‏که حاکمان مسبب و بانی آنند. دنیا در این روز بر خلاف رسم و رسوم و قوانین نوشته شده‏ی سرمایه‏داری شکل دیگری بخود می‏گیرد و گردانندگان و سازندگان تاریخ، سیمای دنیا را در این روز به‏گونه‏ای دیگر ترسیم می‏نمایند و در صفی واحد در مقابل نظام‏های ظالمانانه به صف خواهند شد.