سازمانی‏که سعی می‏نماید تا سنگ بنای فعالیتی خود را در فرار از واقعیت و در عدم پاسخ‏گوئی به نیازمندی‏های عملی جامعه پای ریزد؛ سازمانی‏که کت بسته خود را تسلیم شرایط می‏نماید و در جهت تغییر وضع موجود کوچک‏ترین گامی بر نمی‏دارد، طبعاً صحیح نیست و نمی‏بایست او را به‏عنوان یک سازمان جدی و یا سازمانی‏که قصد تغییر مناسبات حاکم بر جامعه را دارد، به‏حساب آورد. در حقیقت "چفخا" مدت‏ها قبل از آتش بس جنگ فیمابین دو دولت ایران و عراق در چنین وضعیتی قرار گرفته بود و به نیروی در خود و بی وظیفه تبدیل گردید.

بی عملی اپوزیسیونِ انقلابی فرصت‏های چندانی را برای خائنین فراهم نموده است. این نابخردان فرصت را مغتنم شمرده‏اند و به میدان آمده‏اند و دارند به تجلیل از گذشته‏ی مبارزاتی توده‏ها و مناسبت‏های متفاوت تاریخی می‏پردازنند. سازمانی‏که، زمانی در رکاب و پا به پای حاکمیت و جلادان به شکار کمونیست‏ها و مبارزین می‏پرداخت و هم‏چنان از زمره کاسه لیسان نظام‏های سرمایه‏داری‏ به حساب می‏آید؛ سازمانی‏که فرمان حمله به "ضد انقلاب" و بر چیدن آنانرا از قوای نظامیِ نظام، طلب می‏نمود؛ عنصری که با عناصر سرکوبگر نظام و آن‏هم در میادین شکنجه، مراوده، مکاتبه و هم‏کاری داشت؛

(پیرامون نگرانی‏های محمود قزوینی)

چندی قبل نوشته‏ای از جانب محمود قزوینی در نقد عملیات "گارد آزادی" انتشار یافته است که پرداختن به جنبه‏هایی از آن می‏تواند بر ابهامات موجود و گره‏گاه‏های نویسنده‏ی آن کمک نماید. اگر چه باید اعتراف نمود که محمود قزوینی در ارائه‏ی این نوشته بسیار عجله بخرج داده است و همین امر بنوبه‏ی خود باعث گردیده است تا از عمق به سطح در غلطد و هم‏چنین حقایق تاریخی را، نه آن‏چه که رخ داده است بل به گونه‏ای دیگر تعریف و جابجا نماید.  

در جنگل‏ "خی‏پوست" مازندران

بی تردید تاریخ سیاسی – مبارزاتی ایران مملو از روزها و زمان‏های خاطره انگیر، فداکاری کمونیست‏ها، مبارزین و نبردهای نابرابر آنان با رژیم‏های سراپا مسلح و خشن است؛ روزها و زمان‏هایی که فراموش ناشدنی‏اند. در حقیقت نمی‏توان تقویم مبارزاتی ایران را ورق زد و در آن از خون و خون‏ریزی فرزندان صدیق خلق و توده‏های ستم‏دیده از جانب حاکمان نیافت. هر روز آنرا می‏توان با ده‏ها و صدها نمونه از جنایت‏کاری‏های زورمداران و قداره‏بندان، به تصویر در آورد. هر روز آن نمایانگر ددمنشی‏های دشمنان طبقاتی کارگران و زحمت‏کشان است.