با یورش گسترده‏ی رژیم جمهوری اسلامی به کردستان و استقرار کامل اپوزیسیون ایرانی در کردستان عراق، زندگی سیاسی جریانات دور تازه‏ای بخود گرفت که در این میان زندگی سیاسی "چفخا" هم بی تأثیر از چنین شرایط انتخابی نبود. بدون شک بررسی و بازنگری به حوزه‏های فعالیتی گذشته و به تبع از آن ارائه‏ی جمعبند صحیح از آنچه را که تا کنون انجام دادیم، می‏تواند ما را از تکرار خطاها و ضعف‏ها باز دارد. بر همین اساس می‏بایست بمنظور شناخت از سستی‏ها، تعصبات کور و مرزهای منفعتی را به کنار نهیم تا به حقایق و درستی‏ها دست یابیم؛ حقایقی که متضمن روشنگری‏هاست. .

در تاریخ ۲۱ دیماه ۱۳۳۱ در شهر بابل و در یک خانوداه‎ی روشنفکری، چشم به جهان گشود که بعدها به یکی از عنصر آزاده و کمونیست تبدیل گردید. عبدالعظیم (نورالدین) صبوری از همان عنفوان نوجوانی به جنگ با نابرابری‏ها و مظالم اجتماعی برخاست. با اخذ دپیلم وارد دانشگاه‏ی تهران می‏گردد تا مدارج تحصیلی خود را طی نماید. امّا در حقیقت دانشگاه برای وی به میدانی دیگر از کسب و فراگیری فنون سیاسی و ارتباط با دیگر مبارزین و انقلابیون تبدیل گردید.

دنائت، پستی و توحش را به اوج خود رسانده‏اند. چند روزی‏ست که جنگ این هیولای کُشتار انسان‏ها دارد بر شانه‏های محروم‏ترین اقشار جامعه‏ی فلسطین سنگینی می‏کند. فضای خون و خونریزی بر سر در هر خانه‏ای حاکم گردیده است. صدها کُشته و هزاران زخمی و معلول، ارمغان چنین جنایاتی‏ست که دولت اشغالگر اسرائیل و همه‏ی نیروها و دولت‏های مرتجع‏ی منطقه دارند بدان مرتکب می‏شونند. این اولین باری نیست که دارند اینگونه به جان مردم می‏افتند و از آنان قربانی می‏گیرند. تاریخ سرزمین فلسطین با جنگ، کُشتار و فلاکت هر چه بیشتر توده‏های فلسطینی رقم خورده است و هم‏چنان دارد خیل عظیمی از آنانرا به مسلخ مرگ و ویرانی می‏کشاند.

(در حول و حوش گفتگوی رفیق سربلند با شباهنگ راد) 

بهرحال تا آنجائیکه بخود من بر می‏گرده  همواره ذهن خود را در مقابل این سئوال‏ها قرار داده‏ام، که چرا به بیرون اومده‏ام؟ یعنی اینکه چرا از محیط خانواده‏ی خودی کنده شده‏ام و به کدام دنیا می‏اندیشده‏ام؟ وقتی خود را در مقابل این سئوال‏ها قرار میدم و مهمتر از همه آنها اینکه در عمل مشاهده می‏کنم که به هیچیک از آنها – یعنی به خواسته‏های سیاسی خود – دست نیافته‏ام، می‏بینم که همچنان در آغاز راهم. بنابراین اگر عمیقاً، پایبند به همان آرمانها و باورهایی هستم که سالها و آنهم در محیط‏های متفاوت برای آنها جنگیده‏ام، راهی بجز تداوم و پیگیری آنها برایم باقی نمی‏گذاره. بر این اساسه که دارم در حد و توان خود به کارهایم ادامه میدم. به جرأت می‏توونم بگم که این حداقل و ناچیزترین کارینه که دارم انجام میدم. منصفانه، باید بگم که توقع و انتظار آرمان و باورهای تئوریک‏م، - از من و امثال من -، بسیار فراتر از اونیه که این روزها من بدان مشغولم.

رژیم جمهوری اسلامی فلسفه‏ی وجودی و منافع‏ی استراتژیک خود را در وحدت درونی خویش علیه‏ی انقلاب و انقلابیون پای ریخته است و به همین اعتبار هر زمان که سران متفاوت رژیم با جنبش‏های کارگری – توده‏ای روبرو می‏گردنند، در صفی واحد و سازمانیافته به قلع و قمع آنان می‏پردازنند.