در حقیقت یکی از شروط اساسی پیشروی هر جنبشی در بر شماری مضمون واقعی آن از جانب دلسوزان و رهروان انقلاب می‏باشد. امروزه در دنیای تعرض به جان و مال توده‏ها و در دنیای سلطه‏ی ایده‏های انحرافی بر تار و پود جنبش‏های اعتراضی، وظیفه، چند گانه تعریف گردیده است و می‏بایست در چند حوزه و بدور از محافظه کاری‏ها و عاقبت اندیشی بر حقایقی انگشت گذاشت که متضمن بالندگی‏هاست. از مصالحه و مصلحت‏گرائی باید فاصله گرفت و قاطعیت، صراحت و بُرش نظری را جایگزین آنها نمود. هدف را بازیچه‏ی منفعت گروهی خود قرار نداد و بر حقایق پای فشرد.

فضای ۱۶ آذر – روز دانشجو – بمانند سال‏های قبل نیست. مدتی‏ست که سکوتی بر میادین آموزشی ایران حاکم گردیده است. هر ساله شنیده و خوانده‏ایم که در هنگامه‏ی روز دانشجو، فضای دانشگاه‏ها و جامعه حال و هوای دیگری بخود می‏گیرد و هر دو طرف در تدارک برگزاری این روز می‏باشند. یکی یعنی جناح‏های متفاوت سرمایه و نهادهای حکومتی در درون دانشگاه‏ها به صف می‏شوند تا این روز را با "آرامش" دل‏بخواه‏ی خود برگزار نمایند و دیگری یعنی دانشجویان مدافع‏ی ۱۶ آذر و آزادیخواهان در تلاش‏اند تا این روز را هر چه با شکوه‏تر و گسترده‏تر برگزار نمایند.

در سده‏ی ۱۹ یعنی در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۰، انگلس یکی از یاران کارل مارکس و فیلسوف بر جسته در شهر بارمن آلمان بدنیا آمد. پدرش تمایل داشت تا فرزندش «فریدریش انگلس» به علم تجارت بپردازد و به همین دلیل وی را به انگلستان می‏فرستد؛ جائیکه یکی از پیشرفته‏ترین کشور صنعتی بحساب آمده و همچنین خاستگاه اصلی طبقه‏ی جدید یعنی کارگران صنعتی محسوب می‏شد. انگلس به خواست ابتدائی پدر تن در می‏دهد و همین امر بنوبه‏ی خود زمینه‏ای می‏گردد تا به ریشه‏های درد و هزاران مصائب و مشکلات حاکم بر زندگی کارگران و زحمت‏کشان پی ببرد.

تردیدی در آن نیست که وجود درک‏های نا سالم در درون جریان چریکهای فدائی خلق ایران (ارتش رهائیبخش خلقهای ایران) بعد از ضربه، او را به دور باطل و به نا سر انجامی مبارزه سوق داد؛ تردیدی در آن نیست که رفقا مسعود و بهروز هم علیرغم بُرش مبارزاتی‏شان و علیرغم چیرگی و رد نقصانهای اساسی گذشته، از ضعف‏ها و اشتباهات مبرا نبودند؛ تردیدی در آن نیست که نمایندگان هر فراکسیون و دسته‏بندی‏های درونی چفخا (آرخا) قابلیت ترمیم ضربات وارده از جانب رژیم را نداشته و اسیر تبلیغات و اتوریته‏ی کاذب عنصر لمیده در درون مرکزیت که در همان اوانِ "راه بازسازی"، به "حزب کمونیست ایران" پیوست، گردیدند و بالاخره تردیدی در آن نیست که هیچیک از مدعیان راه آن رفقا در عمل قادر به بازسازی تشیکیلات نبوده و هر یک در چنبره‏ی ندانم‏کاری‏ها و بی افقی‏ها غرق گردیده بودند.