(در پاسخ به سلام زیجی)

اعتصاب غذای چند روز قبل تعدادی از زندانیان سیاسی کرد، باعث گردیده است تا بار دیگر اپوزیسیون خارج از کشور نظرات خود را در حول و حوش آن و مواردی چند بازگو نمایند. بی تردید تفکیک هر یک از این مباحثات به شکل صحیح و به تبع از آن پیشبرد منطقی و سازنده پیرامون آنها می‏تواند، تا حدودی مثمرثمر و مثبت واقع گردد. امّا بنابه تجارب موجود در این حوزه از جدل‏ها باید گفت که انتظار چنین تصوری بنابجاست و پیشاپیش عاقبت هر بحث و گفتمانی، روشن می‏باشد. متأسفانه این بحث‏ها و جدل‏ها نه تنها مسیر خوش‏آیند و بالنده‏ای را طی نمی‏نمایند بلکه از همان آغاز ما شاهد برخوردهای نا صحیح و نا سالم و انتساب این و آن به "ارتجاع"، "دشمن" و غیره می‏باشیم.

با پیدایش نظام‏های طبقاتی و به تبع از آن راه‏اندازی جنگ‏های ناعادلانه از جانب دولت‏مردان و زورگویان علیه‏ی محرومان، جهان آزادی شاهد بپاخاستن و تعرض انقلابی کارگران و زحمت‏کشان و فرزندان‏اش بمنظور رهائی از زیر یوغ ستم‏های سرمایه‏داری و امپریالیستی بوده است. در حقیقت تاریخ سیاسی – مبارزاتی جهان، مملو از این نوع کنش‏های طبقاتی، رو در رو و نابرابرست.

در میان بعضاً اپوزیسیون ایرانی نظر بر آن است‏که کار بست اعتصاب غذا از جانب زندانیان سیاسی در درون زندان‏های مخوف رژیم جمهوری اسلامی امری نادرست می‏باشد و زندانیان موظف‏اند تا بمنظور تحقق خواسته‏های پایمال شده‏ی‏شان از روش‏های دیگر سود جویند. بنابراین نگاه، برخورد و بررسی این موضوع در شرایطی که تعدادی از زندانیان سیاسی کرد در چندمین روز از اعتصاب غذای خود بسر می‏برند، بی فایده نمی‏باشد.

نگاه و مرور به گذشته از آنجا اهمیت پیدا می‏کند تا بدانیم آنچه را که گفتیم و انجام دادیم، تا چه اندازه بر خلاف و یا همردیف با قانونمندی‏های فکری‏مان بوده است. بنابراین بدون دقت لازمه در حول و حوش سیاست‏ها، تاکتیک‏ها و شعارها نمی‏توان بر نارسائی‏های کار واقف گردید و بر درستی‏ها پای فشرد. به همین دلیل است‏که مرور چندین باره و پائیدن به عقب از زمره وظایفِ هر کمونیستی تلقی می‏گردد. بهرحال علیرغم چنین نگرشی مجاز نیستیم تا به بهانه‏ی نگاه به گذشته، حال را رها سازیم و با سستی‏ها و ناکرده‏های گذشته، خود را مشغول نمائیم؛ سیاستی که نیروهای کمونیستی و بویژه مدافعین ت. م. م در دوران متفاوت بعنوان اسلوب و متد خود بر گزیدند.