می‏گویند که به سازمان «اکثریت» اتهام زده‏ام؛ می‏گویند که تاریخ سیاسی «اکثریت» را "دست‏کاری" و "تحریف" نموده‏ام؛ می‏گویند که به "دروغ" متوسل شده‏ام و در پی انحراف اذهان نسل امروزی‏ام. براستی آیا تاریخ سیاسی و عملکرد «اکثریت» بنوبه‏ی خود نمایانگر واقعیات این جریان نمی‏باشد و نیازی به تحریف آن است؟

به روایتی دیگر، حکایت سازمان «اکثریت» در تاریخ سیاسی ایران، حکایتی برخاسته از موضع‏گیری‏های سیاسی و علقه‏ی‏های‏اش با مدافعین سرمایه می‏باشد. مگر «اکثریت» جائی برای وارونه جلوه دادن حقایق‏اش برای دیگران باقی گذتشه است؟ خودشان دارند از وجود سیاست‏های "اتحاد و انتقاد" از جمهوری اسلامی در درون سخن می‏گویند؛ خودشان دارند سیاست همزیستی با جانیان رژیم شاهنشاهی را فریاد بر می‏آورند و باب "انتقاد و اتحاد" را هم با رضا پهلوی و دار و دسته‏های‏اش گشوده‏اند؛ جانیانی که صدها فدائی و مبارز را در بیدادگاه‏های‏شان به مسلخ مرگ کشاندند.

قدرت‏مداران جهانی از همان آغاز ابزار سرکوب را بدست سران رژیم جمهوری اسلامی داده‏اند تا منفعتِ سرمایه‏های امپریالیستی با خطر مواجه نگردد. جمهوری اسلامی را تا خرخره به سلاح‏های کُشنده و  متفاوت مجهز نموده‏اند تا مبادا جنبش‏های اعتراضی بساطِ دم و دستگاه‏های زورمداران را در هم ریزند.

تابستان هر سال یادآور خاطره‏ی هولناکی‏ست که قلم ناتوان از نوشتن درباره‏ی آن می‏باشد. سران رژیم جمهوری اسلامی هزاران انسان، هزاران فرزند خلق و هزاران عنصر وابسته به آرمان‏های کارگران و زحمت‏کشان را در "عدالت‏خانه"های‏شان به مرگ محکوم نمودند تا بر پایه‏های نظام امپریالیستی خدشه‏ای وارد نگردد. هزاران صفحه‏ی سفید، سیاه و صدها سمینار و صدها کمپین،‏ پیرامون کُشتار دسته‏جمعی زندانیان سیاسی دهه‏ی ۶۰ برگزار گردیده است؛ امّا به جرأت می‏توان گفت که همچنان ابعاد این جنایات فجیع در خفا باقی مانده است.

چهل سال از مرگ نا بهنگام «صمد بهرنگی»، آموزگار، یار و یاور کودکان و توده‏های ستم‏دیده می‏گذرد. چهل سال پیش رودخانه‏ی "ارس" جان «صمد» را گرفت؛ صمدی که با فرهنگ و آموزش و پرورش نظام گندیده‏ی سرمایه‏داری مخالف و همواره توضیح دهنده‏ی علل اساسی نابسامانی‏های موجودِ درونِ جامعه بود.