"از اطراف ایران گروه‏های مختلف ارتش و پاسداران و مردم غیرتمند تقاضا کرده‏اند من دستور بدهم به سوی پاوه رفته، غائله را ختم کنند. من از آنان تشکر می‏کنم و به دولت و ارتش و ژاندارمری اخطار می‏کنم. اگر با توپ‏ها و تانک‏ها و قوای مسلح تا ۲۴ ساعت دیگر حرکت به سوی پاوه نشود، من همه را مسئول می‏دانم..." {روزنامه‏های کیهان و اطلاعات ۲۷ مرداد ۱۳۵۸}.

چند ماهی از بر سر کار گماردن رژیم جمهوری اسلامی توسط امپریالیست‏ها نگذشته بود که خمینی با پیام فوق فرمان حمله به کردستان را صادر نمود و دستگاه‏های سرکوب‏گرش را به جام مردم کردستان انداخت. حمله‏ی وحشیانه‏ای که هرگز از یاد خلق‏های میهنمان فراموش نخواهد شد.

سرمایه‏داران سرتاسر جهان را به میدان منفعت‏طلبی‏های خود تبدیل نموده‏اند. جنگ، دربدری، آوارگی، بیگانگی، اعتیاد، فحشاء، قتل و بی تفاوتی‏ها از زمره شاخص‏های نظام‏های ظالمانانه و استثمارگر می‏باشد. ایدئولوژی سرمایه‏داران، ایدئولوژی تعرض به تمامی شئونات جامعه است و دارند روزانه هزاران مصائب و مشکلات را به میلیون‏ها انسان محروم تحمیل می‏نمایند؛ دارند به اشکال متفاوت حکمیت و سیطره‏ی خود را با زور و چماق گسترده‏تر می‏نمایند؛ دارند انسان‏ها را به تماشاچیان جنایت‏کاری‏های‏شان تبدیل می‏نمایند و دارند افکار آنانرا عملاً در جهتِ تمایلات و خواسته‏های سیاسی‏شان سمت‏و‏سو می‏دهند.

با خیزش‏های اجتماعی سال‏های ۵۶ و ۵۷، در ِ زندان‏های مخوف رژیم شاهنشاهی گشوده شد و هزاران تن از سیاسیون ایران، به آغوش جامعه، باز گشتند. جدا از این‏که زندان در دل خود چه گرایشات سیاسی و طیف‏های متفاوتی را جای داده بود، که بدون شک بحث مجزایی را می‏طلبد؛ امّا آنچه را که موضوع فوق قصد پرداختن بدان را دارد، بررسی، نقش و جایگاه مدافعین تئوری مبارزه مسلحانه در قبال جنبش‏های وسیع توده‏ای در سال ۵۷ می‏باشد. مرور و بررسی گذشته‏ایی که می‏تواند ما را در جهت رفع اشکالات‏مان یاری رساند و از تکرار آن‏ها باز دارد. طبعاً نقد می‏بایست در خدمت به چنین هدفی قرار گیرد و باید آگاه بود که بدون باز شناسی و مرور مارکسیستی به آنچه تا کنون گفتیم و انجام دادیم، نمی‏توانیم از پویائی، بالندگی و پیشرفت سخنی بمیان آوریم.