صحنه و فضای جامعه‏ی ایران را سران حکومت به صحنه‏ی مرگ و وحشت تبدیل نموده‏اند. چکاندن ماشه‏ی اسلحه بر روی مخالفین و معترضین، به‏کارگیری باطوم و طناب دار به‏عنوان ابزارهای تعرض و مرگ هم‏چنان دارد بر افکار و شانه‏های کارگران و زحمت‏کشان و فرزندان‏شان سنگینی می‏کند. سردمداران رژیم جمهوری اسلامی روزی بنابه منفعت و مصلحت‏هایی اعدام‏هایی خیابانی را قطع و روزی دیگر بر تداوم چنین صحنه‏های "عبرت" انگیزی پای می‏فشارند. علم نمودن چنین صحنه‏های دردناک و روغن کاری دائمی ماشین سرکوب در ابران قطع نشدنی‏ست و سران حکومت دارند، با توسل جستن به این نوع ابزارها و روش‏ها، عمر به‏ناحق‏شانرا طولانی‏تر می‏نمایند.

قداره‏بندان و سرکوب‏گران نظام شاهنشاهی در ۸ تیر ماه ۱۳۵۵ یکی از خانه‏های تیمی چریکهای فدائی خلق ایران را در مهرآباد جنوبی به‏محاصره‏ی خود در آورده و طی چندین ساعت درگیری، قلب پرا از کین رفقا: حمید اشرف، یوسف قانع خشک‏بیجاری، غلام‏رضا مهربانی، محمدرضا یثربی، فاطمه حسینی‏ابرده، محمدحسین حق‏نواز، طاهره خرم، عسگر حسینی‏ابرده، محمدمهدی فوقانی، علی‏اکبر وزیری و غلام‏علی خراط‏پور را از طپش باز داشتند.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند تعمق به‏گذشته‏ی خویش می‏باشیم؛ گذشته‏ای که با انبانی از ناکرده‏ها و سستی‏ها همراه‏ست. بیش از هر زمان دیگر محتاج آنیم تا به‏دانیم خطاهای ما چه بوده است و چه کردیم. وقت تکاندن لباس‏های سیاسی غبارآلودمان می‏باشد. اگر چه می‏پذیریم مرور به گذشته می‏تواند راه‏ها را هموار سازد؛ امّا در عمل به شدت با منطقِ بازنگری و بازبینی بیگانه می‏باشیم. همواره بر این باوریم که بی خطائیم و آن‏چه را که تا کنون انجام داده‏ایم از بهترین‏ها بوده است و متأسفانه تنها بر آن حقیقتی صحه می‏گذاریم که صرفاً از جانب ما بیان شده و می‏شود. مگر می‏توان خود را به آرمان مارکسیست – لنینیست‏ها نزدیک دانست و از متد نقدِ خودی فاصله گرفت؟ نقدی که متضمن همواری‏هاست.