جنبش‏های اعتراضی کارگران و زحمت‏کشان در کوران مبارزاتی خویش علیه‏ی‏ سرمایه در اقصا نقاط دنیا، علی‏رغم بر جای‏گذاری خسران‏های جانی و مالی، از دستآوردهای بسیار ارزنده‏ای برخوردار می‏باشد که بی تردید نگاهِ دقیق به‏هر یک از این دوره‏ها می‏تواند بر رادیکالیزم مبارزاتی توده‏ها بی‏افزاید. به‏عبارتی دیگر، تاریخ مبارزاتی توده‏های ستم‏دیده‏ مملو از تحولات دگرگونه‏ساز و نقش‏آفرینی‏های بی‏دریغِ عناصر کمونیست و رزمنده، علیه‏ی نظام‏های ظالمانانه و سرکوب‏گر می‏باشد؛

توده‏های ستم‏دیده‏ی ایران هر روزه دارند در زیر سلطه‏ی رژیم جمهوری اسلامی خبرهای ناگواری را می‏شنوند. خبرهای بسیار درد آور و تکان‏هنده که با شنیدن آن قلب هر انسان آزادی‏خواه را می‏آزراند. زندگی در ایران برای میلیون‏ها انسان به‏مانند مرگِ تدریجی‏ست. سران حکومت همه را در مضیقه‏ی کامل قرار داده‏اند و کارگران جدا از درگیری با هزاران مشکلات و مصائب دست‏ساز سرمایه‏داران، جان‏شان روزانه در معرض خطر قرار گرفته است و هر لحظه دارند با مرگ دست‏و‏پنجه نرم می‏کنند. طبیعتاً وجود چنین وضعیتی تماماً به‏گردن مناسبات حاکم بر جوامع‏ای‏ست که قدرت‏مداران ساخته‏اند.

چند روزی تنشج و درگیری‏ها در لبنان بالا گرفت و فضای منطقه و لبنان را در هم ریخت و به‏موازات آن گمانه‏زنی‏هایی را در میان نیروهای سیاسی موجود در خارج از کشور به‏وجود آورد که نگاه و بررسی بعضاً از آن دیدگاه‏های مطرح شده، بی‏مناسبت نمی‏باشد. اگر چه خاصیت تنش کوتاه مدت در لبنان را می‏توان در فاکتورهایی هم‏چون گسیل هر چه بیش‏تر  تجهیزات نظامی و ناوهای هواپیمابر به منطقه و سواحل لبنان و انتصاب ارشد نظامی، "میشل سلیمان" به‏عنوان رئیس جمهور لبنان، مقام و منصبی که از مدت‏ها قبل به دلیل عدم توافق جناح‏های متفاوت در لبنان خالی مانده بود، بر شمارد؛

اگر به‏خواهیم تاریخ‏چه‏ی جنبش کمونیستی ایران را زیر و رو نمائیم و هر دوره از آنرا مورد بررسی قرار دهیم، می‏توان گفت که در هر مقطع از حیات خود، تأثیرات بس متفاوتی را بر جنبش‏های اعتراضی جامعه‏ی‏مان بر جای گذاشته است. تأثیرات و نتایجی که نیازمند بازنگری دقیق و مجدد، به‏منظور رادیکالیزه نمودن هر چه بیش‏تر جنبش‏های اعتراضی و راه‏جوئی‏های عملی‏ست. به‏عبارت صحیح‏تر می‏توان گفت که انقلاب ایران، در هر برهه از زمان، نیازمند بُرش مبارزاتی، مبارزین و کمونیست‏هاست.