دیر زمانی‏ست که نیروهای موجود در درون جنبش کمونیستی ایران از نظم و مسیر واقعی مبارزه‏ی طبقاتی بدور می‏باشند و فاقد کمترین تحرکات عملی و ارتباط با خیزش‏های اعتراضی داخل‏اند. بر موقعیت فعلی خود راضی‏اند و کمترین نشانه‏هایی از تغییر و دگرگونی و دخالت‏گری آنان نسبت به مبارزات توده‏ها در درون را نمی‏توان مشاهده نمود. سال‏هاست که جنبش‏های اعتراضی دارد در زیر ضربات سهمگین سرکوب‏گران رژیم جمهوری اسلامی له و لورده می‏شود و از خود هزینه‏های بسیار کلانی بر جای می‏گذارد. صحنه‏ی ایران هر روزه و هر ساعته به پیکار طبقاتیِ خونین فیمابین انقلاب و ضد انقلاب تبدیل گشته است و هیچ‏گونه چشم‏انداز روشنی بر آن متصور نیست.

تعابیر و تعاریف گوناگونی از جانبِ نیروهای چپ و انقلابی پیرامون عمل‏کرد عنصر مبارز و کمونیست در درون زندان‏های رژیم جمهوری اسلامی وجود دارد. تعابیری که در بر گیرنده‏ی منافع‏ی طبقاتی معین اقشار متفاوت درون جامعه می‏باشد. پراتیکِ دنیای ناعادل و جوامع‏ی طبقاتی بر این حقیقت صحه می‏گذارد که قدرت‏مداران همواره به‏منظور حفظ و پایداری مناسبات ظالمانانه‏ی‏شان به‏هر دری می‏زنند و از تمامی ابزارها سود می‏جویند تا گردونه‏ی منفعت‏شان از حرکت باز نایستد. آنان مرتکب آن‏چنان جنایات و قساوتی در حق توده‏های رنج‏دیده و فرزندان‏شان  می‏گردنند که قابل توصیف نیست

چهارم فروردین بود؛ اوّلین روزهای بهاری سال ۱۳۶۱. پنج رزمنده، پنج یاور خلق‏های ایران و پنج چریک فدائی خلق رفقا محمد حرمتی‏پور، جواد رجبی، اسد رفیعیان، حسن عطاریان و عباس عابدی به محاصره‏ی بیش از 300 پاسدار، بسیج و کلاه سبزها در آمده بودند و در دوره‏ای دیگر از تاریخ مبارزاتی توده‏های ستم‏دیده، جنگل‏های شمال ایران شاهد نبردی نابرابر فیمابین انقلاب و ضد انقلاب بود.