چند روزی به پایان سال ۸۶ باقی مانده است و بر خلاف یاوه‏گوئی‏های سران دولتی، اوضاعِ زندگی کارگران و زحمت‏کشان در طی یک‏سال، حکایتی دیگر دارد. بی‏تردید در زیر سایه‏ی نظام‏های ظلم و ستم، آن‏چه را که می‏توان بدرستی به تصویر در آورد نه سعادت و آرامش برای سازندگان اصلی جامعه بلکه بدبختی و به فلاکت کشاندن هر چه بیشتر آنان می‏باشد. این‏ها از مشخصه‏های نظام‏های سرمایه‏داری و دولت‏های وابسته بدانان، در حق میلیون‏ها انسان است.

در آستانه‏ی صدمین سال‏گرد ۸ مارس، روز جهانی زن قرار داریم. روز مظهر اراده‏ی میلیون‏ها زن در سرتاسر دنیا؛ روز فریاد خشم و غضب زنانی است‏که در زیر حاکمیت ظالمانانه‏ی سرمایه در سرتاسر جهان مورد تعرض، توهین، تحقیر، تبعیض و ستم مضاعف قرار دارند. دنیا در این روز شاهد به میدان آمدن میلیون‏ها زنِ کارگر و ستم‏دیده‏ای‏ست که حاکمان و زورمداران دارند، حقوق اولیه‏ی‏شانرا بطور وحشیانه لگدمال می‏نمایند.

 ۸ مارس – روز جهانی زن – روز پیوند و یگانگی همه‏ی ستیزه‏جویان راه آزادی از قید و بندهای اسارت‏بار زنان از اجحاف و ستم‏ است.

کارگرن و زحمت‏کشان در زیر سلطه‏ی نظام‏های سرمایه‏داری، کمونیست‏ها و انقلابیون بی‏شماری را پرورش داده‏اند؛ کمونیست‏ها و انقلابیونی که در درونِ زندان‏های مخوف، شکنجه را به سخره گرفتند؛ در میدان‏های تیر با سری افراشته به پیشواز مرگ شتافتند و در نبردهای نابرابر خیابانی جان‏شانرا وثیقه‏ی انقلابات کارگری – توده‏ای نمودند.

ایدئولوژی سرمایه‏داری که تجلی خود را در اشکال متفاوتِ حکومتی در سرتاسر دنیا بنمایش می‏گذارد، مولّد هزاران روش‏های غیر اخلاقی – انسانی و تکان‏دهنده است؛ روش‏هایی که در دنیای بشریت و انسانیت جایگاهی نداشته و کاملاً بی اعتبار می‏باشد. یکی از آن روش‏های شنیع، سنگسار انسان‏هاست. مجازات کثیفی که در هیچ منطق و ایدئولوژی‏ای به غیر از ایدئولوژی مرتجعین و سرمایه‏داران نمی‏توان جستجو نمود.