تأثیرات مخرب جنگ‏های امپریالیستی بر زندگی میلیون‏ها انسان رنج‏دیده را می‏توان به عریانی تمام در سرتاسر جهانِ "متمدنِ" امروزی مشاهده نمود. دنیا را جنگ فرا گرفته است و روز به روز بر کُشته‏ها افزوده می‏گردد و زورمداران زیر ساخت‏های جوامع‏ی بشری را به ویرانه تبدیل ساخته‏اند. نغمه‏ی شوم جنگ و توپ و بمباران دارد گوش محرومان را می‏آزارند و می‏رود تا باقی مانده‏ی عمر نا معین‏شانرا به تلخی هر چه بیشتری سوق دهد.

(۱۹ بهمن ۱۳۴۹ و ۲۱ -۲۲ بهمن ۱۳۵۷)

اگر هر صفحه از تاریخ مبارزات توده‏های ستم‏دیده را ورق بزنیم، با انبانی از اعتراضات، اعتصابات، درگیری‏ها و بپاخاستن کارگران و زحمت‏کشان و فرزندان‏شان علیه‏ی نظام‏های سرکوبگر روبرو خواهیم شد. صفحاتی که سرشار از جان‏فشانی‏ها و فداکاری‏های کمونیست‏ها و مبارزین راه رهائی خلق‏هاست. بدون شک در میان همه‏ی آن‏ها، ماهِ بهمن، از اهمیت دو چندانی برخوردار می‏باشد؛ماه‏ای‏ست‏که محرومان ایران در دوران اختناق و خفقاق‏آور رژیم پهلوی، شاهد تحرکات فرزندان دلیر خود علیه‏ی ارگان‏های سرکوب‏گر نظام وابسته به امپریالیسم شاه - در ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ -، در جنگل‏های شمال بودند.

چند دهه‏ای‏ست که جامعه‏ی ایران در عرصه‏های متفاوت در اوضاع بغرنجی بسر می‏برد. تصورات بر آن بود که بدلیل جابجایی رژیم‏ها، زندگی و فضای خفقاق‏آور جامعه تغییر یافته و می‏توان به آینده و زندگی بهتر مردم خوش‏بین بود؛ امّا در عمل نه تنها آن تصورات و ذهنیات به واقعیات نه پیوست بلکه استثمار و سرکوب میلیون‏ها انسان ابعاد گسترده‏تری هم بخود گرفته است.

در ۲۱ ژانویه‏ی ۱۹۲۴ کارگران جهان یکی از رهبران ارزنده‏ی خود را از دست داد. کمونیستی که در آن دهه با ایده‏های نوین‏اش جهان را به دو قطب متضاد از هم تقسیم نموده و پرچم کمونیستی‏ای را بر زمین کوبید که ما تا کنون شاهد چنین ابعاد و میزانی نبوده‏ایم. جهان در آن سال دست‏خوش تحولی عظیم گردیده بود؛ تحولی بنیادی که رعشه بر اندام همه‏ی جانیان بشریت و استثمارگران انداخت و روز به روز بر دامنه‏ی پایگاه و وسعت‏شان می‏کاست.