«پيرامون مصاحبه رحمان حسين‏زاده با سايت خبرگاه» 

از همان آغاز رژيم جمهوری اسلامی در مقابل ابتدائی‏ترين خواسته‏های توده‏ای، سياستِ تعرضی روشن و علنی‏ای را در پيش گرفته است. سياستی كه باعث گرديده تا خيل عظيمی از محروم‏ترين اقشار جامعه زندگی‏شان به تباهی كشانده شود و هزاران نفر ديگر جان‏شانرا از دست دهند. تعرض بی‏رحمانه به تجمعات اعتراضی، نشانه گرفتن سينه‏ی زندانيان كمونيست و مبارز در زندان‏های مخوف، به رگبار بستن خيزش‏های كارگری – توده‏ای و خلق‏ها از جمله اعمالی‏ست كه ما در ايران تحت سلطه شاهديم. سران حكومت در طول زمامداری‏شان، آن‏چنان فضای پر تنش و خونينی را بر جامعه‏ی‏مان حاكم گردانده‏اند كه قابل توصيف نيست.

دهه‏هاست كه دو فرهنگ، دو سياست و دو روش كاملاً متضاد بر فضای جامعه‏ی‏مان حاكم می‏باشد. فضايی كه يك‏سر آنرا رژيم جمهوری اسلامی با دم و دستگاه‏های سركوبگرش تشكيل می‏دهند و در سر ديگر آن كارگران و زحمت‏كشان و همه‏ی محرومان‏، بدون حمايت‏ و پشتوانه‏ی عملی سازمان‏های كمونيستی و انقلابی و بدون ابزار متناسب مقابله با ارگان‏های زور و خشونت رژيم قرار گرفته‏اند. مدت‏های مديدی‏ست كه اين سياست و نمايش تكراری و خسته كننده بر پيكره‏ی جامعه‏ی‏مان سنگينی می‏كند و توده‏های ستم‏ديده در اين مدت هزينه‏های بس جبران ناپذيری را متحمل گرديده‏اند.