در تاريخ جوامع‏ی طبقاتی رويدادهای مهم و دگرگونه‏سازی بوقوع پيوسته است كه هر يك از آنان بنوبه‏ی خود از مقام و جايگاهِ ويژه‏ای برخوردار می‏باشند. رويدادهائی كه باعث گرديده است چرخهی زمانه را به سمت جامعه‏ی انسانی و عاری از ظلم و تعدی به گردش آورد. يكی از آن وقايع و رويدادهای مهم تاريخی، انقلاب عظيمی بود كه در اكتبر ۱۹۱۷ در روسيه رخ داد؛ انقلابی كه جهان را به دو قطب كاملاً متضاد از هم تقسيم نمود؛ انقلابی كه به آن ختم گرديد تا كارگران و زحمت‏كشان برهبری حزب پر اقتدار‏شان قدرت را در دست گيرند و دنيای دلخواه‏ و انسانی را بدور از استثمار و اجحاف سرمايه‏داران و ظالمان حاكم برقرار نمايند.

دومين زنگ اعتراض در اوّلين روزهای تحصيلی با شعار "مرك بر ديكتاتور" در دانشگاه تهران زده شده است و صدها تن از مخالفين مناسبات موجود در تجمعی اعتراض‏آميز "مقدم" رئيس جمهور "عدالت‏خواه" و "مهرورزی" نظام را "گرامی" داشتنند. معترضين با طرح شعارهائی هم‏چون "توپ، تانك بسيجی ديگر اثر ندارد"، "حكومت حيا كن دانشگاه را رها كن"، "احمدی‏نژاد عامل تبعيض و فساد" و غيره تنفر و انزجار خود را از رژيم جمهوری اسلامی، رژيمی كه نزديك به سه دهه هم‏چون هيولائی خانه‏خراب‏كن بر ميادين آموزشی سيطره انداخته است را بنمايش گذاشته‏اند. در واقع اين آغاز آن استقبال "پر شوری"‏ست كه دانشجويان دانشگاه تهران از رئيس جمهور محبوب نظام بعمل آورده‏اند.

در ۸ اكتبر ۱۹۶۷ مأموران و سركوبگران بوليوی «چه گوارا» را در نبردی نابرابر زخمی و دستگير نمودند و به دستور فوری و مستقيم سازمان سيا، قلب پر از كين‏اش را از حركت باز داشتند.

ضد انقلاب حاكم بر ايران به يمن تشكيلاتِ سازمانيافته و دستگاه‏های عريض الطويل سركوب، چند دهه‏ای است‏كه بر حيات و هستی ميليون‏ها انسان رنج‏ديده سيطره انداخته است. در اين مدت سران رژيم جمهوری اسلامی با گسترش تور پليسی در دور افتاده‏ترين نقاط جامعه‏ی‏مان، به انقلاب و انقلابيون لطمات بی شماری را وارد نموده‏اند. جان هزاران نفر را گرفته‏اند و ميليون‏ها انسان ديگر را راهی ديار دگر نموده‏اند و دستگاه‏های متفاوت كنترل و تفتيش عقايد را در اماكن عمومی، آموزشی و اجتماعی براه انداخته‏اند تا بتوانند آزادی‏های اوليه را به بند كشند و بر حيات بناحق خويش تداوم بخشند.