كمونيست‏ها بر خلاف فرهنگ و منطق منفعت طلبان و طبقه‏ی بورژوازی پرچم‏دار و مدافع‏ی پرنسيب‏های اصولی به منظور پيشبرد امر انقلاب عليه‏ی ظالمان‏اند. در حقيقت آنچه اين دو فرهنگ و منطق را از هم در عمل متمايز می‏سازد، پای‏بندی عميق رفتاری و كرداری آنان نسبت به تنش‏های سياسی درونی‏ست. عنصر و سازمان باور به رفع نابرابری‏ها و بی عدالتی‏ها همواره از متد و سياست‏های كمونيستی‏ای پيروی می‏نمايد كه متضمن باز سازی و بار آوری جنبش‏های اجتماعی‏ست. بنابراين تفكيك دو جايگاه، در برخورد با دشمنان توده‏های ستم‏ديده و مخالفين درونی و ردِ عملیِ متدهای رايج و نا صحيح، تفاوت‏ها را هر چه بيشتر عريان‏ ساخته و به تبع از آن بر گستردگی و شكوفائی مبارزات كارگری -  توده‏ای خواهد افزود.

سران حكومت هزاران زندانی سياسی را در دهه‏ی ۶۰ به جوخه‏های اعدام سپردند. هزاران انسانی كه جرم‏شان دفاع از آزادی و رهائی توده‏ها از قيد و بند نظام استثمارگرايانه بود. هزاران كمونيست و مبارزی كه در بيدادگاه‏های فرمايشی رژيم جمهوری اسلامی با قامتی استوار ايستادند و تن به سازش ندادند تا از خلق‏شان دفاع كنند. دهه‏ی ۶۰، دهه‏ی اوج قساوت و جنايات رژيمی‏ست كه سبوعانه به ميدان آمده بود تا دنيای سكوت و بی‏عدالتی‏ها را بر فضای جامعه‏ی ايران حاكم گرداند. دهه‏ای بود كه جلادان و شكنجه‏گران نظام سرمايه‏داری وابسته يورش گسترده‏ی خود را به زندانيان دربند سازمان دادند و دسته دسته از آنانرا به مسلخ مرگ كشاندند.

تفاسير متنوعی از مقوله‏ی اتحاد وجود دارد. در اين ميان هر جريان و يا تشكلی در صدد است تا اين مقوله را بطور عملی در چارچوبه‏ی منفعت تنگ گروهی و جناحی خويش توضيح ‏دهد. مدت‏هاست كه در صفوف اپوزيسيون چپ خارج از كشور محتوای اتحاد به مانند ده‏ها مقوله‏ی ديگر و در زير خروارها اداراك و كاركردهای نادرست دفن گرديده است و هر كسی می‏كوشد تا از بار واقعی آن بكاهد. همه با هر درك و نيتِ سوء و غير سوءای، از اتحاد، يك‏دلی و يگانگی سخن می‏گويند و به ظاهر بر اين باوراند كه بايد در مقابل دشمنان خويش متحد شوند؛ بدون اين‏كه به اهداف و منافع‏ی فراسازمانی و تشكلی باوری ‌عميقی داشته باشند؛ بدون اين‏كه بی‏انديشند، آن اتحادی هدف‏مند و ثمربخش خواهد بود كه قادر گردد، نا خالصی‏ها را هر چه بيشتر پس زده و بر ميزان خالصی‏ها در درون جنبش‏های انقلابی بی‏افزايد.

در نهم شهريور ماه ۱۳۴۷ رودخانه‏ی "وحشی" و كم آب ارس «صمد بهرنگی» را از ما گرفت و زخمی جبران ناپذير بر دل توده‏های ستم‏ديده و فرزندان محروم‏شان كاشت. «صمد» از ميان ما رفت؛ امّا داستان‏های‏اش، فداكاری‏های‏اش و افكار انقلابی‏اش پا بر جای ماند و يادش هم‏چنان در دل‏ها زنده است.

در دوّم شهريور ماه ۱۳۶۰، دسته‏ای از چريكهای فدائی خلق (ارتش رهائيبخش خلق‏های ايران) به فرمامدهی رفيق محمّد حرمتی‏پور بمنظور بر پائی جنگ مسلحانه عليه‏ی رژيم جمهوری اسلامی عازم جنگل‏های مازندران گرديدند. اين رفقا در شرايطی پای به جنگل‏های شمال گذاشتند كه فضای جامعه‏ی ايران، فضای بگير و به بند و كُشتار فرزندان محروم خلق‏های ستم‏ديده‏ی ايران بود. فضايی بود كه اكثر نيروهای كمونيست و سياسی، راه عقب را پيشه‏ی خود ساختند و بر وظايف عملی خويش غافل ماندند؛ فضايی بود كه سركوبگران رژيم جمهوری اسلامی توسط باندهای سياه، آنچنان جناياتی را در حق كارگران و خلق‏های تحت ستم مرتكب گرديده‏اند كه قلم و زبان از بيان آن‏ها قاصر می‏باشد.