« در حول و حوش نوشته‏ی نسرين پرواز»

عجب زمانه‏ای‏ست. به سنتی ايراد می‏گيرند كه مدافع‏ی مقاومت و پايداری در برابر تسليم و سازش می‏باشد. سنتی را مورد لعن و نفرين خود قرار می‏دهند كه مدافعين‏اش در گره‏گاه‏های تاريخی با آغوش باز به استقبال مرگ رفتند تا به آرمان‏های كارگران و زحمت‏كشان وفادار بمانند. كدام كمونيست مدعی دفاع از حقوق و كرامت انسانی‏ای را سراغ داريد كه به تسليم و سازش با جانيان بشريت ارج نهد و پیگيران انقلاب را مورد دشنام خود قرار دهد. كمونيست "سنتی" مدافع‏ی حقيقت و آزادی و رهائی و يا "كمونيست" مدافع‏ی هم‏كاران عملی جلادان و شكنجه‏گران رژيم جمهوری اسلامی را. طبعاً دره‏ی عميقی فيمابين اين دو سنت فاصله وجود دارد و مسير واحدی را طی نمی‏كنند.

فضا‏‏ی سركوب هم‏چنان بر گسترده‏ی ايران حاكم‏رانی می‏كند و سردمداران رژيم جمهوری اسلامی وعده‏ی قلع و قمع هر چه بيشتر مردم را می‏دهند. تعدادی ديگر حكم گرفته و در صف اعدام‏اند و مردم منتظر نمايش رژيم در خيابان‏ها می‏باشند. حمله به تجمعات و يورش به منازل مخالفين هر روزه است. كارگران و جوانان را به حمايت و پشتيبانی از هم‏نوعان‏شان و زندانيان سياسی دستگير می‏نمايند و يك‏راست به اتاق شكنجه‏گران اوين و ديگر زندان‏ها روانه می‏سازند تا ندای آزاديخواهی را در گلو خفه سازند. كاروان سركوب نظام هميشه در حركت است و نقطه‏ی پايانی ندارد.

(در نقد نظر زندان ادامه دارد و من از "توابين" دفاع می‏كنم – نسرين پرواز) 

در تاريخ مبارزات توده‏ها عليه‏ی زورمداران، دهه‏ی ۶۰ يكی از دهه‏هائی‏ست كه نه تنها فراموش ناشدنی نيست بلكه به سند ثبت شده‏ی جنايت‏كارانی تبديل گرديده است‏كه مراجعه‏ی هر زمانه بدان، دردآور و تكان‏دهنده است. در اين دهه سران حكومت آنچنان فجايع‏ای را در حق فرزندان كارگران و زحمت‏كشان آفريده‏اند، كه كرختی زخم‏های آن تا ابد بر پيكره‏ی جامعه‏ی‏مان سنگينی خواهد نمود. فرمان بكُشيد هر آن‏كه را با ما نيست به سر تيتر وظايف ظالمان و سركوبگران تبديل گشته بود.

هر زمان كه رژيم جمهوری اسلامی بر سرعتِ ماشين سركوب عريان خود می‏افزايد و جامعه را هر چه بيشتر در غم و ماتم فرو می‏برد، عده‏ای در برابر خشونت‏های سران حكومت، به مدافعين ايده‏ی مقابله‏ی عملی با دشمن می‏تازند و آنانرا به ناحق مورد دشنام خود قرار می‏دهند و به سكتاريسم متهم می‏نمايند!! البته چنين اتفاقات و اتهاماتی چه در درون و چه در بيرون جنبش‏های انقلابی و  كمونيستی از سابقه‏ی ديرينه‏ای برخوردار می‏باشد و ايده‏ی جديدی نيست.

 چند دهه‏ای‏ست ‏كه فضای حاكم بر جامعه، فضای اعتراض و نارضايتی‏هاست. اعتراض به سياست‏های سركوب‏گرايانه‏ی سران حكومت. نارضايتی فزاينده به اوضاع ناهنجار و نابسامان جامعه. تاريخ مبارزات توده‏ها از زمان به قدرت رسيدن رژيم جمهوری اسلامی مملو از به ميدان آمدن اقشار متفاوت، نسبت به بی‏عدالتی‏هاست. قابل شمارش نيست و هم‏چنان رو به جلوست. اگر چه در اين مدت ما شاهد اعتراضات متحدانه، يك‏پارچه و همگانی توده‏ها عليه‏ی سران حكومت نبوده‏ايمّ؛ امّا به جرأت می‏توان گفت كه در هر گوشه‏ای، مردم ايران، رژيم جمهوری اسلامی را به چالش كشيده‏اند. مدت‏هاست كه جامعه‏ی ايران، به دو صف معين و مشخص تقسيم شده است. در يك‏طرف آن كسانی قرار گرفته‏اند كه با تكيه به اهرم‏های سركوب، به قدرت خويش قانونيت بخشيده‏اند و در طرف ديگر آن كارگران، زحمت‏كشان و محرومانی قرار دارند كه روزانه مورد ستم و اجحاف‏اند.

جرثومه‏های فساد صحنه‏ی ايران را به ميدان توحش‏گری‏های خويش تبديل نموده‏اند و بار ديگر مخالفين، جوانان و قربانيان نظام را به پای چوبه‏های دار فرستاده‏اند. اعدام مخالفين، مبارزين، كمونيست‏ها و قريانيان نظام امپرياليستی در ايران يد طولائی دارد. تيرك‏های دار از همان آغاز، هم‏چون هيولائی مرگ‏بار بر فضای جامعه‏ی‏مان سنگينی می‏كند و هزاران قربانی را از آن خود ساخته است.

می‏گويند دنيای كودكان با دنيای بزرگان می‏بايست متفاوت باشد. می‏گويند كودكان فارغ از هرگونه مشكلات و مصائب بزرگان، می‏بايست از كودكی‏شان لذت ببرند. می‏گويند جنگ، فقر و بدبختی نبايد سلامتی جسمی و روحی كودكان را مورد تهديد قرار دهد؛ امّا در دنيای حقيقت، در دنيايی كه اساس و شالوده‏ی آن بر پايه‏ی منفعت‏طلبی و سودجوئی استوار گرديده است، حكايتی ديگر دارد. حكايتی كاملاً متضاد با گفتار و قوانين نوشته شده‏ی امروزی.