(و نگاهی دگر به مقام دانشجو، طبقه و چپ داخل)

در يكی دو نوشته اشاراتی داشته‏ام به جايگاه و نقش دانشجو، طبقه‏ی كارگر، جنبش‏های دمكراتيك – اجتماعی كه بدنباله‏ی آن‏ منجر به برداشت‏ها و بحث‏های گوناگونی گرديده است. طبعاً هر يك از اين بحث‏ها و گرايشات، از منافع‏ی معين طبقات و گروه‏های متفاوت اجتماعی پيروی نموده كه در مقابل هم به صف شده‏اند. از يك نگاه چنانچه اين مباحثات در بستر و روند صحيح خود به پيش رود، نادرستی‏ها و ناخالصی‏های تئوريك – سياسی در مبارزه عليه‏ی سرمايه را هرچه بيشتر آشكار خواهد ساخت و از نگاهی ديگر، بر راديكاليزم جنبش‏های اعتراضی كارگری – توده‏ای و دانشجوئی خواهد افزود.

با طرح سهميه‏بندی بيزين، جامعه‏ی ايران حال و هوای ديگری بخود گرفته است. از زمان اعلان اين طرح، تهران و چندين شهر ايران شاهد اعتراضات توده‏های بجان آمده عليه‏ی نظام استثماگرايانه‏ی حاكم بوده است. تعدادی از پمپ بيزين‏ها توسط معترضين به آتش كشيده شده است و خساراتی را به دولت "مهرورزی" احمدی‏نژاد وارد نموده‏اند. اين قضيه هم‏چنان ادامه دارد و همه‏ی شهرها دست‏خوش اعتراضات توده‏ای‏ست.

در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ ارگان‏های سرکوبگر رژیم جمهوری اسلامی یورش گسترده‏ای را علیه‏ی دانشجویان سازمان دادند. ۶ روزی بود که غلظتِ تنش‏های جامعه دو چندان گردیده و خیابان‏ها به صحنه‏ی درگیری‏ها و آتش زدن لاستیک‏ها و بگیر و به بند مخالفین و مبارزین تبدیل گشته بود. 

۸ سال است‏که از سرکوب گسترده‏ی آنروز می‏گذرد. طبعاً در این مدت مبارزات دانشجویان از فراز و نشیب‏های گوناگونی عبور نموده است. نگاه ۸ ساله به جنبش دانشجوئی این حقیقت را عریان می‏سازد که امروزه فضای اعتراضات "اصلاح طلبانه" به فضای مخالفت با کلیت نظام شفیت نموده است و من‏حیث‏المجوع دانشجویان، مطالبات بحق و پایمال شده‏ی خود را در چارچوبه‏ی تضادهای درونی رژیم جستجو نمی‏نمایند.

 در تاريخ ۲۳ جون ۲۰۰۷، در رد نوشته‏ی «طبقه‏ی كارگر نيازمندِ حمايت سياسي – عملی‏ست» مقاله‏ای بنام «كامران مزين» به چاپ رسيده است تحت عنوان "پيشكسوت چپ و جوانان نافرمان چپ". البته «كامران مزين» در اين نوشته سعی نموده است تا با پرتاب احكام بناحق و غير اثباتی گردوخاك بپا كند و از فهم واقعی مسئله بدر آيد. بر همين اساس وی قبل از وارد شدن به موضوعات مطروحه، نويسنده‏ی مقاله «طبقه‏ی كارگر نيازمند ...»، را به توده‏ای‏ها، اكثريتی‏‏ها و حايشه نويسی كه از درون دوّم خردادی‏ها سر در آورده است، تشبيه و وصل می‏نمايد؛ بدون اينكه بخواهد مسئولانه و متعهدانه اين همسوی‏های سياسی – نظری را برای عموم برشمارد.

(پيرامون مصاحبه‏ی «فواد شمس» با راديوی آوای ديگر)