باز انديشی و بازنگری سياست‏ها و روش‏های حاكم بر اعتراضات دانشجوئی و رد نارسائی‏ها و نقصان‏های موجود می‏تواند، راديكاليزم مبارزات دانشجوئی را دو چندان نمايد. متعاقباً روشن‏سازی و جايگاه دقيق دانشگاه‏ها و دانشجويان، در تصادمات طبقاتی بنوبه‏ی خود می‏تواند، به عامل بازدارنده‏ی انتظارات بی‏جا و بی‏مورد از اين قشر روشنفكر جامعه منجر گردد. قشری كه بجرات می‏توان تاكيد ورزيد كه عليرغم سيال بودنش، همواره از جانب دولت‏مردان، تحت نظر و كنترل بوده و مورد آماج حملات وحشيانه‏ی ارگان‏های سركوبگر نظام‏های امپرياليستی قرار دارند.

جمهوری اسلامی بار ديگر يورش جديدی را به زنان ايران سازمان داده است. مسئله‏ی "حجاب" زنان كه به قدمت سران حكومت بر می‏گردد همچنان به عنوان معضل لاعلاج، هر از چند گاهی و به بهانه‏های گوناگون در دستور كار سركوبگران رژيم جمهوری اسلامی قرار می‏گيرد. بخش‏نامه و تبصره وضع می‏نمايند تا سياست‏های ارتجاعی‏شانرا بر زنان ايران تحميل نمايند. روشن است‏كه جمهورِی اسلامی در اين مدت عليرغم كار بست زور و سركوب نتوانسته است تا كاملاً سياست‏های بغايت ارتجاعی خود را نسبت به زنان پياده نمايد. 

 به بهانه‏ى نو‏گرائى و نقد، حيثيت و اعتبار انسان‏هاى با ارزش، انسان‏هايى كه در دوران اختناق و خفقاق حاكم بر جامعه، جان و هستی خود را برای تحقق آرمان‏هاى زحمت‏كشان فدا نمودند به ناحق‏ترين شكل ممكنه لگدمال مي‏شود. می‏‏توان و بجاست تا هر ايده‏اى را بى‏رحمانه به صلابه كشيد و آنرا مورد تدقيق و بازنگرى قرار داد. صحيح و لازم مى‏باشد تا از تكرار نارسائى‏ها و اشتباهات پرهيز نمود و ايده‏ها و راه‏هاى نوين را جايگزين آن‏ها نمود؛ امّا مجاز به جعل تاريخ و واقعيات و عبور از خط قرمز نمی‏‏باشيم.

مارش عظیم میلیون‏ها کارگر در سرتاسر جهان در اوّل ماه مه به صدا در می‏آید. روزی‏که کارگران با اتحادی یک‏پارچه و گسترده نظام‏های استثمارگرایانه‏ی سرمایه‏داری را به چالش می‏کشند و با برگزاری راهپیمائی‏ها و کمپین‏های با شکوه خواهان حقوق به غارت برده‏ شده‏ی خود می‏باشند. اوّل ماه مه روز همبستگی کارگران است. روز غرش طبقه‏ای است‏که در زیر ماشین‏های استثمار و چپاول مشتی زورگو، هستی و حیات‏شان به تباهی کشیده می‏شود. روزی است‏که دنیا شاهد اعتراض انسان‏ها و سازندگان اصلی هر جوامع‏ی بشری‏ست؛

برده‏داری و كار اجباری!

نیم نگاهی به ناکجا آباد و بازگشت                                   

تضادها و مبارزه‏ی طبقاتی مولّد انسان‏های ارزنده و تأثیرگذار می‏باشد. انسان‏هایی که بدلیل نبوغ وافرشان قادرند تا با ارائه‏ی تحلیل صحیح از مکانیسم‏های موجود و تعیین روش و اسلوب‏های دگرگونه‏ساز دنیای ناعادلانه را در هم ریزند و جامعه‏ی نوین و مساوات‏طلب را جایگرین آن‏ نمایند. ولادیمیر ایلیچ اولیانوف «لنین» از جمله آن انسان‏های با ارزش و تحول‏گرایی بود که تاریخ مبارزاتی طبقه‏ی کارگر در سرتاسر جهان بخود دیده است.