می‏گویند پوشش و انتخاب نوع لباس امری خصوصی‏ست و دولت‏ها ملزم به دخالت در آن نمی‏باشند. می‏گویند که زن از "منزلت" و جایگاه "ویژه"ای برخورد می‏باشد و حقوق‏شان "محترم" و با "ارزش" است. امّا در چارچوبه و مناسبات نظام‏هایی همچون جمهوری اسلامی، اختیار و انتخاب نوع زندگی از جانب توده‏های ستم‏دیده علناً و قانوناً زیر پا گذاشته می‏شود و زنان هم در تعیین نوع لباس دلخواه‏ی خود محروم‏ می‏گردند. زنان ایران بر خلاف ادعای سران حکومت از هویت واقعی‏شان بدور می‏باشند.

حاکمان می‏گویند که از وظایفِ هر دولتی‏ست تا تمامی امکانات آموزشی – رفاهی را در جهت رشد و بالندگی کودکان به کار گیرند. بطور قطع طرح و اتخاذ چنین سیاستی نه تنها قابل ایراد نیست و هیچ احدالناسی نمی‏تواند از درِ مخالفت با آن در آید بلکه قابل قبول و از اولویت‏های کاری هر دولتِ متکی بر منافع‏ی مردمی‏ست. امّا در عالم واقعیات و مرور به زندگی میلیون‏ها کودک در سرتاسر جهان و افغانستان خلاف آنچه را که در قوانین ناباورانه‏ی سرمایه‏داران به تصویب رسیده است را بازگو می‏نماید. دنیای سرمایه‏داری دنیای چپاول و غارت است. دنیایی است‏که انسان‏ها در هر سنینی به‏عنوان ابزارهای سودده، قابل تعریف‏اند.

(بمناسبت 8 تیرروز جان باختن رفقای چریک فدایی خلق در رژیمهای شاه "سال55 "و جمهوری اسلامی"سال60 ")

گزارش مختصر و فشرده‏ای از فعاليت‏های احزاب كمونيست انقلابی ايتاليا

چهار سالی است‏که از اشغال عراق توسط امریکا، انگلیس و دیگر متحدین‏اش می‏گذرد. وعده‏ی آنرا به مردم داده بودند که با سرنگونی «صدام» دموکراسی و آسایش بر سرتاسر عراق حکم‏فرما خواهد گردید. وعده‏ی آنرا داده بودند که چرخه‏های تولید و اقتصاد نه به نفع عده‏ای مفت‏خوار بلکه در جهت خواسته‏ها و امیال میلیون‏ها توده‏ای که از آن‏ها محروم‏اند به حرکت در خواهد آمد. وعده‏ی داده بودند که زنان و کودکان در محیطی سرشار از امنیت و رفاه ادامه‏ی حیات خواهند داد و دیگر از بی‏امنی و فقر خبری نخواهد بود و .......

هر آنگاه که بخواهیم تاریخ نوشته شده را ورق بزنیم، با روزهائی برخورد خواهیم نمود که اهمیت‏شان بمراتب نسبت به روزهای دیگر دو چندان می‏باشد. روزهائی که طبعاً از نقش بس ارزش‏مندی در میارزات توده‏های ستم‏دیده برخوردار می‏باشند. روزهائی که مملو از خاطره‏ها، فداکاری‏ها و جان‏فشانی‏هاست. به‏موازات آن‏ها بی‏گمان در زیر سایه‏ی حکومت‏های خشن و دیکتاتور ما بطور روزانه شاهد حوادثِ ناگوار و تأسف‏بار می‏باشیم؛ حوادثی که جز گستردگی فقر و بی‏خانمانی، تلف شدن انسان‏ها بدلیل نداری و جان‏باختن بی‏آلایش‏ترین فرزندان دلیر خلق در درون زندان‏ها، در نیردهای خیابانی و کوهستانی با دشمنان غدار نمی‏باشد. یکی از این روزها و حوادث به تاریخ چهارم فرودین ماه ۱۳۶۱ بر می‏گردد.