دو ا لگوی مقاومت و پایداری

به جوخهء اعدام سپردند دو فرزند خلق را. جرم شان دفاع از آرمان های والای توده های رنجدیده بود. تا آخر ایستادند و در برابر جلادان و شکنجه گران سر تعظیم فرود نیآوردند. مزدوران در صدد بودند تا قامت پر صلابت این سروان ایستاده را خم نمایند و بخیال خود در دادگاه های در بسته و فرمایشی، پیروز بیرون آیند. اختناق و خفقاق بود. جامعه در تاب و تاب بسر می برد. شاه جلاد دامنه ی بگیر و ببند و شکنجه ی مخالفین و کمونیست ها را وسعت می بخشید. زندان ها پر از روشنفکران و انقلابیون گردیده بود.

پیرامون «همه آن چه می خواستیم آن بود که صادقانه به مردم بگویم»

نگاه جامعه شناسانه پیرامون وقایع تاریخی ایران و منفک نمودن هر مقطع زمانی می تواند مسیر و افکار هر یک از حقیقت جویان و جویندگان راه رهائی را سمت و سو داده و آینده ای روشن را در برابرمان قرار دهد. بدون شک نظر عمیق به روند مبارزاتی توده ها در دوره های متفاوت، سرشار از تجربه و آموختنی هاست. تجاربی که با کاربست آموخته های صحیحِ آن می تواند ما را از تندوپیچ ها و گره گاه های مبارزاتی عبور داده و جامعه را به مسیر بالندگی سوق دهد. می توان نتایج وقایع ی اتفاق افتاده را بگونه ای نوشت تا تأمین کننده ی منافع  و تمایلات سیاسی مان گردد، امّا مجاز به عبور از خط قرمز و یا وارونه جلوه دادن خود واقعه نمی باشیم. ترسیم شکل و شمایل صحیح هر وقایع ی تاریخی، دیدها و نگاه ها را گسترده تر خواهد نمود و بعبارتی ساده بر مبلغ آن خواهد افزود.

(رستاخیز سیاهکل ۱۹ بهمن ۴۹ و قیام شکوهمند توده ها در ۲۱ و ۲۲ بهمن ۵۷)

گزمگان و جانیان رژیم شاهنشاهی بر این باور بودند که با گستردگی اختناق و سرکوب علیه ی توده های رنجدیده می توانند ایران را به "جزیره ثبات و آرامش" سرمایه داران جهانخوار تبدیل نمایند. جلاد دستور سرکوب و شکنجه ی هر مخالفی را به ارذال و اوباشان اش صادر نمود و دستگاه های امنیتی – پلیسی خود را در هر میادین اعتراضی گسترداند تا به شناسائی و کنترل مبارزات کارگران و زحمت کشان بپردازد. خفقاق در جامعه ی ایران بیداد می کرد و به اوج خود رسیده بود. سکوت و وحشت سراسر جامعه ی ایران را در بر گرفته بود و بگیر و ببند کمونیست ها، مبارزین به عنوان سیاست روزانه ی رژیم شاهنشاهی تبدیل گشته بود. جلادان بر آن بودند تا ثبات و برقراری حاکمیت شانرا دو چندان نمایند و بر اوضاع ملتهب جامعه مسلط گردند.

حقیقتا که این روزها همه چیز وارونه شده است و توقع و انتظارات از توده های رنجدیده غیر قابل تصور می باشد. دهه هاست که کارگران و زحمت کشان در برابر رژیم های سرکوبگر بمنظور بازستانی حقوق پایمال شده ی شان بپا می خیزند و از یک طرف ابعاد این اعتراضات و شورش ها علیه ی حاکمان آنچنان گسترده و غیر قابل شمارش می باشد و از طرف دیگر جریانات و سازمان های سیاسی مدافع ی توده های ستم دیده - بدون کوچکترین دخالتگری ها - فریاد بر می آورند که کارگران هم می بایست همزمان با خیزش های دانشجوئی دست به اعتراض زده و یا اینکه «فریبرز سنجری» توده های معترض, سال های ۵۶ و ۵۷ را مورد شماتت قرار می دهد که چرا از خود ضعف نشان دادند و نتوانستند با هوشیاری بیشتر توطئه های امپریالیست ها را نقش بر آب سازند و مانع ی بر سر کار گماردن رژیم جمهوری اسلامی گردند!!

هاوانا – سال کشاورزی

فیدل!

در این لحظه بسیار چیزها از برابر نظرم می‏گذرند. هنگامی‏که ترا در خانه ماریا انتونینا (برای اولین بار) دیدم، وقنی به من پیشنهاد کردی به تو به پیوندم؛ همه نگرانی‏های دوران ندارک جنبش بیادم می‏آید.

هنگامی که تصاویر فوق را نگاهی می اندازیم اولین سئوالی که در ذهن هر انسان آزاده نقش می بندد این است که به چه دلیلی کودکان می بایست مورد تفتیش و بازرسی بدنی سرکوبگران قرار گیرند و بار چنین شرایطی را بدوش کشند و سرنوشت و زندگی شان این گونه رقم خورد؟ در حالیکه در لایحه ی ۱۹ کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل آمده است که: "کودک باید از خطراتی که سلامتی و روحی او را تهدید می کند مصون بماند".