میادین کارگری مملو از اجحاف و بی حقوقی در حق کارگران است. عدم پرداخت دستمزدهای ناچیز کارگران توسط صاحبات تولیدی و کارفرمایان به یکی از معضلات عدیده ی کارگران تبدیل گشته است. مشکلات و مصائب کارگر بی شمار اند و رفع آن تحت حاکمیت رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی غیر ممکن می باشد. سرمایه دار به فکر خویش است و شکم اش سیر و چشمان دریده اش سیری ناپذیر. استثمار و بردگی کارگران به اوج خود رسیده است و کسی پاسخگو نیست. همه می خواهند تا آنجائی که جا دارد، کارگران را بچاپند. همه در فکر این اند که از نیروی کار, کارگران استفاده نمایند و در ازای آن، پولی پرداخت ننمایند. کارگر در این میان حق اعتراض به این همه بی عدالتی های موجود و عریان را ندارد؛ چرا که حقی برایش قائل نیستند؛ چرا که طبقه ی فرودست اند و بالادستان محق اند تا از قبل آنان بر سرمایه های شان بی افزایند و در رفاه و آسایش و در ناز و نعمت به زندگی انگل وارشان ادامه دهند.

درباره‏ی طب انقلابی *

نامه چگوارا به همسر و فرزندانش

 اگر فراکسیون "اتحاد کمونیسم کارگری" از یک طرف با طرح مسائل بسیار کلی، غیر محتوایی و بدون نقد راستین و جدی، بر رخوت و رکود در «حککا» سخن گفت و آگاهانه در صدد آن نبود تا دلائل چرائی  آنها را بشکافد، حمید تقوائی هم از طرف دیگر بطور غیر واقعی به تعریف و تمجید «حزب» پرداخت و براستی که در این رابطه سنگ تمام گذاشت.

 در تاریخ ۵ دی ماه ۱۳۸۵ – برابر با ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ -، جنایتکاری توسط جتایتکارانی دیگر بدار آویخته شد. روشن است که"صدام حسین" در طول حاکمیت اش بمانند همه ی جانیان بشریت و سودمندان، مرتکب جنایات بسیار فجیعی گردیده است. جنایاتی که حاصل سودجویانه نظام های طبقاتی است که با جنگ و خونریزی و با استثمار و دربدری محرومان توأم می گردد. چه کسی است که امروزه می تواند چشمان خود را بر روی واقعیات دردناکِ عراق کنونی به بندد و آنرا در زرورق "دموکراسی" و "آزادی" بعد از حکومت "صدام حسین" به پیچد؟ چه کسی است که امروزه می تواند زندگی میلیون ها انسانی که توسط اشغالگران و دارودسته های رنگارنگ شان، به قهقرائی کامل کشانده شده است را نا دیده گیرد و بخواهد آنها را به پای "تمدن بشریت" بنویسد؟

چه گوارا

تحلیل(اقدامات و شرایط) ماه نوامبر ۱۹۶۶

همه چیز بخوبی برگزار شد: ورود من بدون حادثه بود. نیمی از افراد نیز بدون مزاحمت وارد شدند. اگر چه کمی تأخیر داشتند. همدستان ریکادو (Ricardo) خواهند جنگید تا چه پیش آید. دورنما در این نقطه دور افتاده که همه چیز در آن این طور بنظر می‏رسد که بتوانیم مادامی که ضروری می‏دانیم در آن باقی بمانیم، خوب جلوه می‏کند.

اخیراً تعدادی از اعضای دفتر سیاسی «حزب کمونیست کارگری ایران» طی اطلاعیه ای اقدام به تشکیل فراکسیونی در داخل «حزب» شان نمودند. جدا از اینکه نفس فراکسیون در درون حزب بر اساس کدام ضرورت های مبارزاتی و در پاسخگوئی به کدام نیازهای عملی اعلام می گردد؛ آنچه در اینجا از اولویت برخوردار می باشد، نگاه و دید اعضای تشکیل دهنده ی فراکسیون پیرامون عملکرد تا کنونی «حزب»، جایگاه تئوری و عمل و همچنین ناباوری عمیق «حککا» به فراکسیون درون حزبی است.

شورش های مردمی علیه ی رژیم های خود کامه در ایران از سابقه ی بسیار دیرینه ای برخوردار می باشد. هزاران انسان بدلیل دست یابی به خواسته های ابتدائی خویش توسط قلدرمنشان به سلابه کشیده شده اند و جان خود را در راه آرمان های شان از دست داده اند. جنبش های ضد امپریالیستی در دوران مبارزات خویش تلفات بسیار سنگینی را متحمل گردیده اند تا به آزادی و رهائی که سزاوار هر انسانی است دست یابند. زورمداران مال, فرو دستان را به آتش کشانده اند؛ سینه های فرزندان شان را با شقاوت تمام به رگبار بسته اند؛ از خانه و کاشانه آواره ی شان نموده اند تا کاخ های خود را رنگ و جلای هر چه بیشتری بخشند. بکارگیری زور و چماق در برابر عدالتخواهان از زمره سیاست های روتین, ناعادلان می باشد.

بار دیگر در سرمای زمستان و در اثر سهل انگاری ها و سیاست های چپاولگرایانه ی رژیم جمهوری اسلامی تعدادی از دانش آموزان روستای "درودزن" فارس بدن های شان در آتش سوخت و غمی جانگذاز بر دل ها کاشتند. وقوع آتش سوزی در مدارس بمانند هزاران معضل دیگر دست ساز دولت مردان ایران، امر تازه ای نیست و هر ساله صدها کودک بدلیل پائین بودن استانداردهای اولیه ی آموزشی جان خود را از دست می دهند و هزاران تن دیگر در انتظار حادثه ی مرگبار اند.

اولیای عزیز!

پیام به کنفرانس اوسپال

«..دو، سه، چند ویتنام بپا کنیم!»

چه گوارا

قر ار ما ین بود که خود او آنرا خوانده، اصلاحات لازم را در آن بنماید ولی سرنوشت این فرصت را به او نداد. این سطور را می‏توان همچون درود ارتش انقلاب به فرمانده بزرگ خود و بهترین سردار چریکی‏پروده‏ی انقلاب، به یک انقلابی پاک و دوست صدیق بشمار آورد.

هر ساله در حول و حوش روز دانشجو – ۱۶ آذر -، جنبش دانشجوئی من الحیث المجموع تحرک و جان دو چندانی بخود می گیرد. در مقابل رژیم جمهوری اسلامی هم به سیاق همیشگی اش قبل از فرا رسیدن این روز، نیروی خود را بسیج نموده تا مانع ی گرامیداشت این روز تاریخی گردد. در این ایام رژیم، سران و گله های رنگارنگ خود را به میادین آموزشی فرستاده و سعی می نماید تا از کنترل اوضاع و به انحراف کشاندن مبارزات دانشجویان غافل نماند. سران حکومت در طی زمامداری شان بمنظور سرکوب جنبش دانشجوئی به روش های گوناگون متوسل گردیده اند و از هر نوع سیاستی بهره جسته اند. به بهانه ی مبارزه با "فرهنگ غرب" در ِ دانشگاه ها را بستند؛ بعد از بازگشائی مجدد آن، دانشجویان را مورد تعرض خویش قرار داده اند؛ تحت لوای جنگ با کفار و بیگانگان مطالبات بر حق آنانرا لگدمال نمودند و بعد از اتمام جنگ، "سردار سازندگی" وظیفه ی به تخطئه کشاندن مبارزات دانشجوئی را مستقیماً بر عهده گرفت؛ ۸ سال جنبش باصطلاح اصلاح طلب حکومتی را علم نمودند تا اعتراضات دانشجوئی را در جهت امیال و اهداف پلید جناحی خویش سازمان دهند.

(بمناسبت سی و ششمین سالگرد قیام سیاهکل )

اگر حرکت انقلابی سیاهکل را حماسه (عملی فداکارانه،راهگشاو با تاثیر گذاری بزرگ  )،رستاخیز(برخاستن دوباره ) ویا قیام (بپاخاستن)بخوانیم ،علیرغم آنکه از جنبه هایی و زوایایی درستند ولی هنوز  جوهره و مضمون واقعی آن را بیان نمی کند .هر حرکت انقلابی آگاهانه لزوما  به پشتوانه یک تئوری انقلابی معنا و مفهوم می یابد.براستی حرکت انقلابی سیاهکل با کدامین پشتوانه تئوریک بظهور رسید؟و جوهره ان چیست؟اگر حقیقت را خواسته باشیم ،حرکت آگاهانه سیاهکل محصول نقد و نفی گذشته ،گذشته بی عملی و سکون باصطلاح پیشروان ،عزم به شکستن بن بست مبارزاتی ،اراده بمصاف طلبید ن رژیمی قدر قدرت با پشتوانه جهانی امپریالیسم و متاثر از رشد جنبشهای مسلحانه جهانی و منطقه ای بود.و جوهره ان تعرض انقلابی  است.جنبش نوین کمونیستی با گسستن و نفی از انفعال به تحرک ، از تجمع ساده به سازمانیافتگی و از رشد خود بخودی به حرکتی اگاهانه بچنین اقدامی  دست زد،تا بتواند با برپایی جنگی انقلابی و در تداومش با غلبه برجدایی پیشاهنگ و توده به قدرت تاریخی توده ها نقبی بزند و در سیر تکاملی اش به انقلاب نوین رهنمون گردد. بابیانی فشرده : نقد و نفی گذشته و ارائه یک  سیستم نظری اثباتی ،پشتوانه  تئوریک حرکت انقلابی سیاهکل بود.  و این مهم حاصل نمی شد اگر نقد و بررسی گذشته و تحلیل نو از شرایط جدید  در دستور کار قرار نمیگرفت.جنبش نوین کمونیستی در دهه 40در مسیر تدارک تئوریک گام برمیداشت و سخت به ان مشغول  بود.