چه گوارا

مقاله ای که از نظر خواننده می گذرد، در اصل نامه ای است از چه گوارا به «کارلوس کی هائو» سر دبیر «مارچا». این هفته نامه در «مونته ویدئو» پایتخت «اروگوئه» منتشر می شد. این مقاله نخستین بار در شماره ی ۱۲ مارس ۱۹۶۵ آن به چاپ رسید.

هنگامیکه به آمار و ارقام منتشره از سوی نهادها و ارگان های وابسته به نظام های سرمایه داری پیرامون اوضاع کودکان و هزاران مصائب و مشکلاتی که بر آنان توسط سوداگران روا می شود را نگاهی می اندازیم، فی البداهه به این نتایج دست می یابیم که چه دنیای وحشی و بی در و پیکری است که حتی کودکان هم می بایست بار همه ی آنها را بدوش کشند. در دنیای باصطلاح مدرن و پیشرفته ی نظام های سرمایه داری میلیون ها کودک بطور سالانه، جان شانرا از دست داده و میلیون تن دیگر در انتظار مرگ ناخواسته اند.

        بزرگ نبا                         قندچی                   شریعت رضوی          

با کودتای امپریالیستی سال ۱۳۳۲ که منجر به بر کناری دولت مصدق گردید، حکومت سلطنتی جان دوباره ای گرفت و بر تعرضات خویش علیه ی توده های ستم دیده و فرزندان شان افزود. قریب به سه ماه از گذشت کودتا و همزمان با ورود نیکسون به ایران، دانشگاه و دانشجویان به عنوان مبشران نشر آگاهی در درون جامعه، در تیررس ارگان های مسلح رژیم پهلوی قرار گرفتند. در این روز – ۱۶ آذر – دانشگاه شاهد اوج درنده خوئی های نظامی بود که با حمله و یورش ددمنشانه ی خویش به دانشجویان قصد داشت تا ثبات و امنیت ضربه خورده ی خود را با کُشتاری دیگر و این بار در درون دانشگاه ها برقرار نماید. بهمین دلیل نیروهای مسلح و سربازان "دسته جانباز" خود را روانه ی دانشگاه ها نمود و جان سه دانشجوی معترض و رادیکال، بنام های شریعت رضوِی، بزرگ نیا و  قندچی را گرفت و تعدای دیگر را زخمی و دستگیر نموده است.

 در کمونیست شماره ی ۱۲۱ مورخه ی ۳ آذر ۱۳۸۵ "حزب کمونیست کارگری ایران - حکمتیست"، نوشته ای از طرف رحمان حسین زاده، دبير کميته کردستان این حزب  درج گردیده است تحت عنوان «سنندج و دو اتفاق» (احمدی نژاد رفت، گارد آزادی ماند). آنچه در این نوشته از اهمیت برخوردار می باشد نه اشاره ی نویسنده به اتخاذ تدابیر امنیتی دو چندان رژیم بمنظور ورود احمدی نژاد به سنندج و یا بیان مجدد باورهای خلق رزمنده ی کرد در قبال سرکردگانی همچون رئیس جمهور ایران و دولت متبوع اش، بلکه نگاه دبیر کمیته کردستان "حککا – ح" نسبت به وظایف عملی واحدهای "گارد آزادی" می باشد. "حزبی" که بعد از گذشت یک سال از عمر این واحدها هنوز نتوانسته و یا نخواسته است کوچکترین مانع ای در برابر تعرضات رژیم به جنبش های انقلابی بوجود آورد و نقش موثر و سازنده ای را ایفاء نماید.  

در تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۸۲۰ فردریک انگلس یکی از آموزگاران و پیشوای پرولتاریای جهان در شهر "بارمن" از استان "راین" در کشور پادشاهی پروس متولد شد. پدر وی از کارخانه داران بافندگی بود و تمایل داشت، تا فرزندش راه پدر را پیشه ی خود ساخته و به تجارت روی آورد. امّا انگلس پس از پرداختن مدت زمانی کوتاه، از کار تجارت دست کشیده و مسیر زندگی خود را بر خلاف استثمارگران انتخاب نمود.  

چه گوارا

از این همه باید یک جمع بندی بدهیم: توسعه(اقتصادی) کشورهائی که راه رهائی را آغاز کرده اند. باید به خرج کشورهای سوسیالیستی باشد. ما این امر را بدون هر گونه قصد شانتاژ یا دراماتیک ساختن مسئله، یا حتی اظهار لطف در حق خلق های آسیا و افریقا ذکر می کنیم. این اعتقاد راسخ ماست. سوسیالیسم نمی تواند بدون ایجاد تغییر در طرز فکر نسبت به بشریت و آن هم نه تنها در کشورهائی که ساختمان سوسیالیسم را شروع کرده اند یا در حال ساختن آن هستند، بلکه همچنین نسبت به بشریت در سطح جهانی و همه خلق هائی که زیر ستم امپریالیست اند وجود داشته باشد. ما عقیده داریم که باید با چنین روحیه ای با وظیفه کمک به کشورهای مستعمره برخورد کرد.