در پیام فدائی شماره ۸۷ {مرداد ۱۳۸۵}، ارگان "چریکهای فدائی خلق" نوشته ای به چاپ رسیده است تحت عنوان «نکاتی درباره تئوری مبارزه مسلحانه». در این نوشته نظرات و برداشت هایی در حول و حوش استراتژی، تاکتیک و رابطه ایندو در مرحله ی انقلاب ضد امپریالیستی ایران و همچنین از اثر ارزشمند رفیق پویان «ضرورت مبارزه مسلحانه و رد تئوری بقاء»، ارائه گردیده است که طبعاً قرابتی با نظرگاه های بنیانگذاران این تئوری نداشته و کاملاً بیانگر استنباطات نادرست رفیق "دهقانی" از این مقولات می باشد.

 

امیرپرویز پویان

 

 

بازگشتِ به «ناکُجا‌آباد»

 

 

گفت‌وگویی میانِ سیمون لامارته و آمانوئل آرتری

 

سیمون لامارته: «مورخ از یکتانگری به کوته‌نگری می‌رسد.»

                     «این‌که فردا بهتر از امروز باشد، درست همان چیزی‌ست که من بدان مشکوکم.»

 

آمانوئل آرتری: «تاریخ توالیِ فصول نیست، توالیِ چشم‌اندازهای بی‌بازگشت است.»

***

آمانوئل آرتری: آقای لامارته! شما چند سال دارید؟

سیمون لامارته: چهل و سه سال.

آ: دوست دارید تا کِی زنده بمانید؟

ل: خیلی... دستِ‌کم تا یک قرنِ دیگر... خوب، این آرزویی‌ست که البته جدی نمی‌گیرمش.

آ: بله، آدم باید واقع‌بین باشد. ولی راستی چرا دوست دارید این‌همه عُمر کنید؟

امیر پرویز پویان

سلول شماره پنج تا نزدیک سقف مرطوب است. از پنجره خبری نیست. روزنه ای کوچک تر از یک خشت که نور از آن به درون سلول می تابد چراغ همیشه روشن است. شب و روز تمام شب. تمام روز.

پتوی زمختی که روی زمین پهن کرده اند ترِ تر است. تمام اتاق بوی ترشی می دهد. از ستون های سقف عنکبوت ها آویزانند. در زاویه ی دیورا چیزی مانند خزه وجود دارد. سبز و چسبان و مرطوب. چند حلزون کوچک به آن چسبیده اند. س.سک های قهوه ای و سیاه، شب سروصدا به پا می کنند. این هم نشانه ای است برای این که بدانیم شب کی فرا می رسد. گرچه یقین نداریم.

سقف بلند است. لامپ خاک گرفته ی کوچکی به فاصله ی ده سانتی متر از آن آویزان است. دست زدن به آن غیر ممکن به نظر می رسد. از این گذشته سوراخ گردی که روی در اتقا است و هر لحظه چشمان گود نشسته ی نگهبان از آن به درون سلول نگاه می اندازد. هر گونه کوششی را که بیهوده می نماید.

آیا می توان حقانیت ایدئولوژی مارکسیستی و قضاوت صحیح تاریخی را با دروغ های بزرگ کم رنگ نمود؟ بوش جانی در تلاشی بمنظور میلیتاریزه کردن هر چه بیشتر جامعه ی امریکا، طی سخنانی در ۶ سپتامبر ۲۰۰۶ گفت که: "بن لادن و هم پیمانان تروریست وی، مقاصد خود را مانند لنین و هیتلر به روشنی بیان کرده اند".

هزاران کمونیست و مبارز بمانند سروانی ایستاده به پیشواز مرگ شتافتند تا مانع ی تحقق سیاست های ارتجاعی رژیم گردند. ۱۸ سال است که از آنزمان می گذرد. ۱۸ سالی که عزیزترین فرزندان خلق، آلات و ابزار شکنجه های رژیم را به سخره گرفتند تا مرگ را بر ننگ ترجیح دهند. مرداد و شهریور ماه سال ۶۷ بود. رژیم جمهوری اسلامی بعد از نوشیدن جام زهر توسط "رهبر" فقیه اش، ماشین سرکوب خود را روغن کاری نموده است و در یک نقشه ی سازمانیافته، یورش گسترده ی خود را علیه ی بی دفاع ترین انسان ها سازمان داده است. انسان هایی که در چهار دیواری های در غُُل و زنجیر از ابتدائی ترین حقوق برخوردار نبوده و هر لحظه در انتظار مرگ نابهنگام.

همبستگى با ويتنام

چه گوارا

در گرمای تابستان – نهم شهریور ماه یک هزار و سیصد و چهل و هفت – رودخانه ی "ناآرام" ارس «صمد» را از ما گرفت و غم و اندوه بزرگی را در دل کودکان و توده های ستم دیده کاشت.

به پیش!

پیامبر آتشتین سرخ فام صبحدم

در راهی آرام و بی مانع،

نهنگ (*) سبز فامی را رهائی بخش –

که تو آنرا چنین دوستش داری

درباره ی صمد

***

كنون ره او

         "بر كدامين بی نشان ُقله است، در كدامين سو؟"

امیرپرویز پویان

"سال های سال

گرم كار خویش بود.

ما چه حرف ها كه می زديم،

او چه قصه ها می سرود."

"بودن" را برگزيده ايم، اما "چگونه بودن" را كمتر انديشه كرده ايم. "چگونه بودن" را دانستن، از آگاهی به "چرا بودن" برمی خيزد و آنان كه آگاهی خویش را باور دارند، می دانند كه چگونه بايد بود، كه خوب بايد بود. باورداران راستين "تكامل"، بی گمان دانندگان راستين "چرا بودن"اند. از آن پس "چگونه بودن" پاسخی نخواهد داشت، جُز در روند اين تكامل نقشی خلاق و بی شائبه داشتن. صمد رهرو خستگی ناپذير اين روند بود.  بنيان های جامعه ی خويش را می شناخت و از تضادی كه بر اين بنيان ها حُكم می راند، نيك آگاه بود. می انديشيد كه تكامل جامعه ی بشری در استقرار نهادهائی است كه هرگونه تفاوت زاده ی روابط اجتماعی را در ميان انسان ها ناممكن سازد و چشم انداز جامعه ای ُتهی از نابرابری صمد را همواره به سوی خود می كشيد. می دانست كه شناختن و شناخت خود را باورداشتن يعنی نيروی پايان ناپذير عزم تاریخ انسان را به هم آميختن و آن را به خدمت تغيير جامعه ی خويش درآوردن.

در دوّم شهریور ماه ۱۳۶۰ دسته ای از چریکهای فدائی خلق(ارتش رهائی بخش خلقهای ایران) به فرماندهی رفیق محمّد حرمتی پور رهسپار جنگل های مازندران گردیدند تا جنگ انقلابی ای را علیه بانیان نظام استثمارگرایانه سازمان دهند. آنان در شرایطی سلاح بر دوش گرفتند که رژیم جمهوری اسلامی ایران یورش گسترده ی خود را بر توده های ستم دیده و مبارزین راه آزادی آغاز نموده است و روزانه ده ها تن از فرزندان دلیر خلق را بجرم وفاداری به آرمانهای والای شان به جوخهء اعدام می سپرد. 

تکنیک و انقلاب

چه گوارا

 رفقا، دانشجویان و پروفسورهای معماری از سراسر جهان!

موظفم – همانطور که در کوبا می گوئیم – از این کنفرانس یک جمعبندی ارائه دهم: یعنی، این کنفرانس جهانی دانشجویان را با چند کلمه پایان دهیم.