فلسفهء وجودی رژیم جمهوری اسلامی را سرکوب رقم می زند. سران حکومت حیات خود را مدیون آن می دانند. این یگانه سیاستی است که سرمایه داران وابسته ایران در مقابل خود قرار داده اند. همه را مورد تعرض خویش قرار می دهند؛ از سلاح های متفاوت و پیشرفته سود می جویند تا بر حاکمیت منحوس خویش تداوم بخشند. از کشته ها پشته ها ساخته اند تا منافع اربابان شانرا محفوظ نگه دارند. تهدیدها و بگیر و ببندها، شکنجه و کُشتار مخالفین در ایران توسط زورمداران به امری عادی و طبیعی تبدیل گشته است. رژیم جمهوری اسلامی به سیاق همیشگی اش هر اعتراضی را با گلوله پاسخ می دهد و بموازات آن، محدودیت ها و فشار بر کارگران و زحمتکشان در زیر سلطه ی نظام امپریالیستی تمام ناشدنی است.

در تداوم سیاست های ضد کارگری رژیم جمهوری طی چند روز اخیر صدها تن از کارگران ایران غیر مسئولانه از کار خود بیکار شده اند و صدها تن دیگر در آستانه ی اخراج قرار دارند. اوضاع بسیار وخیم معیشتی کارگران در زیر سلطه ی نظام امپریالیستی حاکم بر ایران قابل توصیف نیست. نبود امنیت شغلی، عدم دستمزدهای ناچیز کارگران از سوی کارفرمایان و متعاقباً گرانی سرسام آور و روزانه ی مایحتاج اولیه، دامنه ی زندگی را برای کارگران و فرزندان شان تنگ نموده است. ابعاد تعرض و یورش وحشیانه ی کارفرمایان به حقوق کارگران در ایران آنچنان بالا است که روزی نیست خودِ رسانه های جمعی رژیم، خبر از اخراج تعدادی دیگر از کارگران را به چاپ نرسانند.

در دوران ما قبل طبقات، زندگی انسان ها بصورت جمعی و برای امرار و معاش هم کارها در جهت بر آوردن نیازهای جمعی سازمان داده می شد. انسان های اولیه فارغ از درگیری های طبقاتی برای حل تضاد با طبیعت و تداوم بقاء تلاش های بی دریغی را انجام می دادند. ابزار و سلاح می ساختند تا زنده بمانند. در چنین دورانی نقاشی، شعر و ... از نخستین جلوه های حیات انسانی به شمار می رود. انسان اولیه، همچنانکه ابزار و سلاح می ساخت، خوراک و پناهگاه می جست به کنده کاری روی چوب و سنگ پرداخته، پایکوبی می کرد، ترانه می خواند و به کارهای هنری می پرداخت. اگر آفرینش انسان به هزاران سال قبل بر می گردد، پیدایش هنر هم مترادف با پیدایش انسان هاست. بیهوده نیست که کسی قادر به کتمان قدمت هنر نمی باشد. آنچه در این میان می تواند مورد بحث قرار گیرد جایگاه و بازتاب های عملی آن در رابطه با انسان هاست.

دژخیمان و جلادان رژیم جمهوری اسلامی به سیاق همیشگی شان، در زندان های خود مرتکب جنایتی دیگر گردیده اند. جان اکبر محمدی یکی از زندانیان سیاسی چندین ساله را گرفته اند و وقیحانه از نقش خود در این حادثه ی دردناک طفره می روند. حکایت کّشتار زندانیان سیاسی توسط شکنجه گران رژیم همچنان ادامه دارد و جان دیگر مخالفین و مبارزین در سیاهچالهای مخوف در خطر است.

بدون تردید مرگ اکبر محمدی توسط جلادان رژیم جمهوری اسلامی نشانگر ددمنشی دولتمردانی است که چندین دهه است بر اریکه ی قدرت تکیه زده اند و با توسل به زور و شکنجه، بهترین فرزندان خلق را از دم تیغ گذرانده اند. اعدام ده ها هزار تن از زندانیان سیاسی در ۲۷ ساله ی زمامداری شان بیانگر این واقعیت است که رژیم جمهوری اسلامی بدون کاربست سلاح، خشونت و مثله نمودن انسان های بی دفاع و آنهم در زندان ها، قادر به ادامه ی حیات نیست. دستان کثیف سران رژیم جمهوری اسلامی آغشته بخون هزاران زندانیان سیاسی کمونیست و مبارزی است که بجرم آزادیخواهی جان خود را در راه آرمانهای والای کارگران و زحمتکشان فدا نموده اند و صدها تن دیگر در شکنجه گاههای رژیم با مرگ دست و پنجه نرم می کنند.

اگر چه امروزه رژیم جمهوری اسلامی به پاس سلاح و مزدوران اش، جان اکبر محمدی و بیش از هزار تن دیگر از زندانی سیاسی را گرفته است و هم اکنون این عزیزان در کنار ما نیستند، ولی گواه تاریخ بر حقیقتی انکار ناپذیر صحه می گذارد و نشان داده است که جنایت کاری های مزدوران و جانیان بی پاسخ نخواهد ماند و روزی فرا خواهد رسید که توده های ستمدیده تأوان همه ی ددمنشی های سران حکومت و مزدوران رنگارنگ شانرا باز پس گیرند. روزی که توده ها با توسل جستن به قهر انقلابی هر میدانی را به میدان تیر مزدوران و جنایتکاران تبدیل خواهند ساخت.

 سایه ی شوم جنگ جون بختکی بر شانه های خمیده ی میلیون ها انسان سنگینی می کند. قاره ای از کره ی زمین را سراغ ندارید که این هیولای خانمان برانداز، جان انسان های محروم و بی گناه را در کام خود نه بلعد. بر سر محروم ترین و بی دفاع ترین اقشار جامعه، بمب های چند صد کیلوئی می ریزنند، خانه های شانرا موشک و گلوله باران می نمایند تا بر کوخ های تخریب شده ی آنان، کاخ های مجلل خود را مستحکم تر سازنند. این منش، زبان و منطق سودبران و جانیان است. این همان "نظمی" است که سالها بدنبال آنند و از آن دم می زنند. این همانا "سوغاتی" مشاطه گران بورژوازی است که قصد دارند "دموکراسی"، "آزادی" و جامعه ی "مدنی" را برای میلیون ها کارگر، دهقان و کودکان آنان در سرتاسر جهان به ارمغان آورند.

جنگ پارتیزانی(۱) بارها در طول تاریخ، در شرایط گوناگون و بمنظور رسیدن به هدف های مختلف بکار رفته است. در این اواخر – جنگ پارتیزانی در نبرد رهائی بخش خلق های گوناگون مورد استفاده قرار گرفته است. – آنجا که پیشاهنگان حلق راهء مبارزات مسلحانهء غیر نظامی را علیه دشمنی که نیروی نظامی برتری دارد در پیش می گیرند.

ارگانهای سرکوبگر اسرائیل به بهانه ی رها سازی دو سرباز به گروگان گرفته شده از سوی حزب الله، طی هفته های اخیر بر عملیات ددمنشانه ی خود علیه ی فلسطینییان افزوده و دامنه ی آنرا به خاک لبنان هم کشانده اند. اعمال جنایتکاری های نیروهای اشغالگر اسرائیل علیه ی توده های رنجدیده ی فلسطینی بیش از نیم قرن است که ادامه داشته و روزانه «علیرغم اعطای "دولت خود گردان" به فلسطنییان از سوی امپریالیست ها - صهیونیست ها» صدها فلسطینی از خانه و کاشانه ی شان آواره و قلب ده ها تن دیگر با گلوله های اسرائیلیان از حرکت باز می ایستد. بخاک و خون کشاندن توده ها در نوار غزه و قطع آب و برق بر روی آنان بمنظور مقابله با "تروریسم" که اخیراً از سوی نخست وزیر اسرائیل "الموت" بیان گردیده است، پرده ای دیگر از نمایش جنایتکارانه ی امپریالیست ها – صهیونیست ها علیه ی توده های ستم دیده ی منطقه ی خاورمیانه می باشد.