در تابستان داغ و سوزان ۶۷، صدیق ترین و آگاه ترین فرزندان خلق در زندانهای مخوف رژیم جمهوری اسلامی توسط زندانبانان قتل و عام گردیدند. کمونیست ها و مبارزینی که طی سالهای متمادی در زیر انواع و اقسام ابزارهای شکنجه و با پایداری از اعتقادات شان به جنگ با رژیم شتافتند. دشمن به پاس در دست داشتن ارگانهای سرکوب و ابزارهای مدرن شکنجه به جان زندانیان افتاده است تا بخیال خام خویش بتواند با تعرض به روح و جسم شان، آنانرا وادار سازد تا از مواضع ی انقلابی شان به عقب بنشاند؛ امّا جویندگان راه رهائی از ظلم و ستم رژیم، تمامی اعمال شکنجه و حکم غیر انسانی آنها را به سخره گرفتند و با سری افراشته و با ایمان به پیروزی راهشان، به پیشواز مرگ شتافتند. اینان به چه جرم، بدن های شان تکه و پاره گردیده است و کدامین منطق و منافع آنانرا بمانند سروری ایستاده، در مقابل ستمگران و جانیان، سراپا نگه داشته است؟ براستی که آنان دلاوران و قهرمانانی بودند که تا آخرین لحظه ی عمر خویش به آرمانهای هایشان وفادار مانده و صفحه ی دیگری از مبارزات خویش علیه ی شکنجه گران و جلادان رژیم جمهوری اسلامی در درون زندانها را گشودند.

آن زمان، زمان خستگی، کوفتگی و شکست سیاست های ارتجاعی فتح قدس از طریق کربلا – در جنگ ایران و عراق – بوده است. رژیم جمهوری اسلامی در جنگی خانمانسوز و امپریالیستی که صدها کشته، معلول و آواره بر جای گذاشته است، توسط " رهبر فقیه اش " مجبور گردیده است تا جام زهر را بنوشد و بر جنگ دهشتبار خاتمه بخشد. در شرایطی که فضای پر آشوب و اعتراضی جامعه رشد و گسترش می یافت و بر میزان و نارضایتی توده ها افزوده می گشت، رژیم جمهوری اسلامی بمنظور کنترل و مهار جنبش های اعتراضی، یورش وحشیانه ای را در درون زندانها سازمان داد و صدها تن از کمونیست ها و سیاسیون مبارز را از دم تیغ گذراند و ننگی دیگر بر پیشانی سراسر جنایت خویش و غم و اندوهی بس سنگین و نا جبران بر دل توده های ستمدیده و بویژه خانواده های زندانیان سیاسی قهرمان کاشت. در آن روزها و ماه ها – مرداد و شهریور – زندان و زندانیان در تب و تاب بودند. لیست های بلند و بالا توسط جلادان قرائت گردیده و دسته دسته از فرزندان دلاور خلق به جوخه های مرگ سرازیر می شدند. دشمن زبون در تلاش بود تا با ترتیب دادن محاکمه های فرمایشی چند ثانیه ای و دقیقه ای، آنانرا از کرده ی خویش پشیمان و به تسلیم وادارد. امّا وفادرای آنان به آرمانهای والای شان، مانع از آن گردیده است تا رژیم به اهداف پلیدش دست یابد.

واقعیت آن است که از آنزمان تا کنون نزدیک به دو دهه است که می گذرد. دو دهه ای که وسعت داغ و زخم آن روزها، از ذهن ها کاهش نیافته است و هر روز و با فرا رسیدن تابستان به عنوان خنجری بر دل توده های ستم دیده و بخصوص خانواده های قربانیان آن کُشتار فجیع فرود می آید. ارتکاب آن جنایات آنچنان شنیع و غیر قابل باور بود که گذشت زمان نتوانست مرحمی بر زخم های وارده توده های ستم دیده گردد. در مقابل بر کینه ی طبقاتی شان افزوده گشته و هر ساله آنان مصمم تر و متحدانه تر و با تجمع بر سر مزار و گردهمائی های متفاوت، یاد جان باختگان راه رهائی را گرامی داشته و نام شانرا پاس می دارند. بدون شک آن زندانیان و آنان از تبارِ دیگری بودند و با اینانی که امروزه و در ورأی تضادهای درونی حاکمیت که خود از جانیان و سرکوبگران آنان بشمار می آمدند، تفاوت های بس فراوانی داشته و دارند. جنبش انقلابی علیرغم هوچی گری های اینان و "نادانان" امروزی، با دیده ی باز و با آگاهی این تفاوت ها را شناخته و ابداً راه آنان را با اهداف "قهرمانان ملی" کنونی یکسان نگرفته و نمی گیرند و اینان را به عنوان "سمبل" مقاومت در مقابل اجحافات رژیم جمهوری اسلامی تلقی نمی نمایند.

بی پرده و با صراحت کامل جای دارد تا بر این واقعیت اشاره گردد که فضای حاکم بر زندانِِ ِ، زندانیان سیاسی کمونیست و مبارزین سالهای ۶۷ در سیاهچالهای جمهوری اسلامی، با زندانِ "قهرمانان" مشاطه گر بورژوازی، تفاوت هایی دارد. هزاران کمونیست و مبارز در بدترین شرایط معیشتی و بدور از کوچکترین امکانات ارتباط جمعی و رفاهی در زیر شدیدترین شکنجه های روحی و جسمی شکنجه گران قرار گرفته و از کمترین امکانات بی بهره بوده اند؛ در حالیکه امروزه ده ها زندانی قربانی تضادهای سرمایه داران وابسته در درون حاکمیت از نعمات بی شماری چه برای اشاعه ی نظرات بغایت ارتجاعی شان و در تماس با دنیای بیرون و چه از امکانات رفاهی در درون زندان برخوردار می باشند. شناخت و توضیح این مقولات و برخورد عملی رژیم جمهوری اسلامی با زندانیان کمونیست و مبارز و با گرایشات متفاوت نیروهای مدافع ی نظام امپریالیستی در درون زندانِ ِ واحد، از سوی مدافعین راه رهائی طبقه ی کارگر و زحمتکشان برای افکار عمومی از زمره وظایف مهم و اولیه بشمار می آید. باید بر این تفاوت ها و محدودیت هایی که بر هزاران زندانی کمونیست و مبارز از سوی رژیم جمهوری اسلامی در درون زندان ها روا می شود را بدرستی درک نمود. اگر چه امروزه حافظه و منافع ی ده ها نیروی منفعت طلب، گَند می باشد و قادر به شناخت این تفاوت ها در عمل نمی باشند؛ امّا توده های ستم دیده و خانواده های قزبانیان زندانیان سیاسی با این تفاوت ها کاملاً آشنا بوده و هرگز نقش این عناصر را در به قتل رساندن توده های ستم دیده در درون جامعه و چه در به قتل رساندن فرزندان شان در سیاهچالهای رژیم جمهوری اسلامی از یاد نخواهند برد و با خط فاصل کشیدن فیمابین زندانیان کمونیست و مبارز با زندانیان مدافع ی نظام سالرزو کشتار زندانیان سیاسی را گرامی می دارند.

با این اوصاف جدا از برگزاری مراسم ها و تجمعات گوناگون بمناسبت سالروز کشتار زندانیان سیاسی، با ارزش ترین و والاترین گرامیداشت از تمامی جان باختگان کشتار وسیع سال ۶۷، تداوم و اشاعه ی مقاومت های آنان در مقابل رژیم سراپا مسلح و توضیح واقعی و برشماردن تفاوتها چه از سوی رژیم جمهوری اسلامی نسبت به زندانیان کمونیست و انقلابی، با زندانیان جناح های متفاوت حکومتی رقیب در درون زندانها می باشد. مخدوش ننمودن چنین واقعیاتی در حال حاضر می تواند، مرزهای طبقاتی را روشن و تفاوتهای مبارزین واقعی را با دیگر مخالفین حکومتی و غیر حکومتی رژیم  در افکار عمومی متمایز سازد.