عراق بعد از اشغال امپریالیسم امریکا و دیگر متحدین اش، به ویرانه تبدیل گشته است. تمامی هستی توده های ستمدیده از بین رفته است. امنیت جانی دیگر در عراق اساساً بیگانه شده است. جنگ پشت جنگ، ترور پشت ترور، بمب گذاری پشت بمب گذاری، کُشتار پشت کُشتار و در یک کلام فقدان چشم انداز بمنظور زندگی چند ساعته برای توده ها، ارمغان امپریالیست هایی است که نوید برقراری "دمکراسی" و "آزادی" را برای کارگران و زحمتکشان سر می دادند. بیش از یکسال و نیم است که اوضاع و وضعیت جنگ زده ی عراق به سر تیتر روزانه ی خبرگزاری های بین المللی تبدیل گشته است. گسیل نیروهای بیشتر به سرزمین بلا زده، ارسال موشک های تازه ساخت بمنظور سرکوب هر چه بیشتر توده های بی دفاع ی عراق، اختصاص بودجه های کلان به آن و تبلیغ هستریک بی سرانجام بمنظور توجیه اهداف کثیف امپریالیست ها در اذهان عمومی، نشان از آن می کند که امپریالیست ها و بویژه امپریالیزم امریکا، بخاطر سلطه ی غارتگرایانه ی اقتصادی، سیاسی و نظامی خویش در سطح دنیا، کشوری را بگونه ی وحشیانه به اشغال خود در آورد تا به جهانیان بقول بوش جنایتکار ثابت کند که هر جا منافع امریکا در دراز مدت ایجاب کند، با تمام قوا و بدون رعایت به قرار و مدارهای بین المللی امپریالیستی، بدون فوت وقت یورش برده و نیروهای خود را در دراز مدت در آنجا مسقر خواهد ساخت.

اشغال عراق و قبل از آن افغانستان با بر جستگی تمام، ثابت نموده است که اساساً حمله به عراق در چارچوبه ی منافع ی دراز مدت امریکا و حضور مستقیم در منطقه و چنگ اندازی هر چه بیشتر از منابع ی طبیعی آن جامعه سازماندهی شده است. امپریالیسم امریکا با براه اندازی جنگ در منطقه تلاش نموده است تا موقعیت سیاسی خویش را در خاورمیانه یکبار دیگر به پاس قدرت نظامی بلا منازع اش، بگونه ی دلخواه امروزی تثبیت نماید. بر منابع ی غنی و ذخائر نفت و گاز، کاملاً و بطور مستقیم کنترل داشته باشد، موقعیت دولت اسرائیل را که در اذهان عمومی به دولت غاصب گر تلقی می گردد، رسمیت و مقبولیت بخشیده و از سوی دیگر بر بحران داخلی خویش که سالهاست گلوی اش را می فشارد، غلبه نماید. بر مبنای چنین سیاست ارتجاعی ای، آتش جنگ بی پایان در عراق بر افروخته شد. "نابودی کُشتار سلاحهای جمعی"، "مبارزه با تروریسم" و بر قراری "دمکراسی" ادعایی دولت امریکا برای مردم عراق، صرفاً بهانه ای برای رسیدن به چنین اهدافی بود که بعد از اندک زمانی کوتاه، خود سردمداران متفاوت امپریالیست، بر پوچی ادعاهای واهی شان حول حمله به عراق، اعتراف نموده و گاه و بی گاه از گزارش های نادرست نهادهای دولتی خویش شکوه و شکایت می کنند و بیشرمانه تاکید می ورزند که این گزارشات نا دقیق، نا کامل و غیر واقعی بوده است.

دلائل غیر واقعی و استدلالات امپریالیست ها پیرامون وجود "سلاحهای کُشتار جمعی" در عراق آنچنان گویا و مشخص بوده است که تونی بلر نخست وزیر انگلستان در توجیه ی اهداف پلیدش در جلسه سالانه ی "حزب کارگر" که مورد حملات شدید مخالفین خود قرار گرفته بود، شرمگینانه اعلام می نماید که "حمله به عراق حداقل توانست دمکراسی را در آن کشور بر قرار نماید"!!! دمکراسی ای که در قاموس جنایتکارانی همچون بلر و بوش یعنی فقدان امنیت، نبود آزادی، انتخاب نمایندگان سیاسی مردم از سوی دولت های اشغالگر، نبود شغل، دارو، برق، آب، جنگ های روزانه خیابانی و خلاصه تجاوز به زنان و دختران توسط اوباشان دولتی و اشغالگران و غیره تجلی می یابد.

واقعیت این است که امروزه عراق، به جولانگاه اصلی تضادها و جنگ جناح های امپریالیستی در منطقه تبدیل گشته است. گسیل "رسمی" و "قانونی" نیروهای امپریالیستی به عراق، حضور مادی و سازمانیافته ی نیروهای مسلح و وابسته به دولت های مرتجع منطقه، به بهانه ی مبارزه با کفر و اشغال آنچنان فضایی را در جامعه ی عراق حاکم گردانیده است که امان، امنیت و زندگی راحت را از توده های در بند که سالهای مدیدی در زیر چکمه های خونین صدام حسین، دست و پا می زدند را، بریده است. دیگر امنیت از نوع سابق، برای توده ها به آروزی دست نیافتنی تبدیل گشته است. توده ی کارگر، کشاورز، معلم و دیگر اصناف جامعه از فردای خود بی خبرند. چشم انداز برای زنده ماندن چند دقیقه ای هم، غیر قابل تصور است. هر ندای اعتراض، با گلوله پاسخ داده می شود. هر جنبده ای توسط ارتش های اشغالگر و نیروهای دولتی به رگبار بسته می شود. پیر و جوان از تیررس سرکوبگران بدور نمی باشند. کُشتار جمعی کودکان بی دفاع و معصوم عراق از جنایات دیگری خبر می دهد که این جانیان بمنظور تأمین اهداف کثیف شان که بویی از انسانیت نبرده و همانند فیلم های هالیوودی، هر شئی جنبده ای را بدون تعلل، به رگبار می بندند را ما شاهد می باشیم. بیش از 30 هزار کُشته طی یک سال و نیم، هزاران زخمی و به ویرانه تبدیل نمودن خانه و کاشانه ی توده های رنجدیده، باعث گردیده است تا کارگران و زحمتکشان در مقابل این وحشی گری های امپریالیست ها به خیابانها ریخته و آنان را بعنوان بانیان اصلی وضعیت کنونی معرفی نمایند.

امّا با وجود شرایط بلبشو و جنایتکاری های امپریالیست های اشغالگر، توده های ستمدیده شاهد فعالیت های سازمانیافته ی نیروهای مسلح متفاوت اسلامی در عراق می باشند که هر یک داعیه ی رهبری و تأمین منافع زحمتکشان را دارند. نگاهی بر حضور سازمانیافته این نیروها در عراق این حقیقت را به اثبات می رساند که این نیروها در شرایطی و در چنین ابعادی به عملیات های سازمانیافته دست زده و می زنند که عراق، توسط امریکا و با مخالفت های سازمان ملل و دیگر جناح های امپریالیستی به اشغال در آمده است. گستردگی و تداوم چنین جنگ هایی که اساساً توسط دولت های امپریالیستی و وابستگان مرتجع منطقه، بر سر سهم بیشتر در تقسیم غنائم و منابع ی طبیعی صورت گرفته و می گیرد هیچ ربطی به، منافع کارگران و زحمتکشان ندارد و باید با تمام قوا، ماهیت سراسر جنایت امپریالیست ها و نیروهای مرتجع ی وابسته به دولت های منطقه را افشاء و طرد نموده و بر این نکته تاکید ورزید که جنگ کنونی و براه افتاده از سوی آنان متضمن رهائی توده ها از این همه مشکلات و معضلات نخواهد گردید.

واقعیت این است که اعتراض و مخالفت های بی وفقه ی توده های ستمدیده در مقابل بی عدالتی های حاکم بر جامعه ی عراق در شرایطی به نتایج خواهد دست خواهد یافت که صف خود را با نیروی سازمانیافته و مسلح و وابسته به دولت های مرتجع منطقه مجزا و سمت و سو مبارزات خویش را کانالیزه نمایند. بدون شک با پتانسیل رو به افزون و روحیه ی رزم جویانه ای که در توده های ستمدیده عراق نمایان می باشد و تا کنون در اشکال و ابعاد گوناگون در عمل ما شاهد آن بوده ایم، آنروز فرا خواهد رسید. روزی که امپریالیست ها را بهمراه تمامی وابستگانشان و در اتحادی واحد و همگانی و با برنامه ای روشن و هدفمند به زباله دان تاریخ خواهند سپرد.