التهاب شدید سیاسی را در شانزده امسال می‏شد در تمامی دانشگاه‏ها و در درون جامعه‏ی ایران بعینه دید. پیشاپیش سردمداران رژیم جمهوری اسلامی نیروهای سرکوب‏گر خود را به صف نموده‏اند تا شانزده آذز – روز دانشجو –، با سکوت و در خود برگزار شود. از قبل به دستگیری تعدادی از دانشجویان پرداختنند تا مباداً بر ضریب جدال، ناآرامی‏ها و مخالفت‏ها افزوده گردد. جدالی که ما از همان آغاز, بر سر به کار گماردن سران حکومت در صحن جامعه‏ی‏مان شاهد آن بوده‏ایم.

سنتاً جایگاه و تعلق شانزده آذر روشن است و با هیچ روز و مناسبتی ادغام شدنی نیست و با هیچ رنگی نمی‏توان هم‏ردیف‏اش نمود؛ چرا که رنگ و پرچم خود را دارد. به ده‏ها دلیل روشن. این روز به پاس ایثار و جان‏فشانی‏های دانشجویان مبارز و مخالف، علیه‏ی ارگان‏های سرکوب‏گر رژیم شاهنشاهی، پی ریخته شده است. در این روز قداره‏بندان و سفاکان رژیم پهلوی در گرماگرم سفر نیکسون به ایران، بر روی دانشجویان مخالف و مبارز آتش گشودند و جان سه تن از آنان به نام‏های شریعت رضوی، محدث قندچی و مصطفی بزرگ‏نیا را گرفتند و صفحه‏ای دیگر بر جنایات بی‏شمارشان افزودند.

این روزها دارند واژه‏ها را از مفاهیم واقعی‏اش تهی می‏نمایند؛ دارند کش و قوس‏های درون جامعه را نه بر اساس حقایق درونی‏اش بل بر مبنای تمایلات سیاسی خود به تصویر می‏کشند؛ دارند پروسه‏ی متناقض و در و بر هم درون جامعه را یک‏دست توضیح می‏دهند و بر روی شعارهایی زوم می‏شوند که منطبق بر افکار خودی‏ست؛ دارند به بهانه‏ی اتحاد و وحدت، جایگاه‏ها را مخدوش و بر اعمال ناصحیح بعضاً سازمان‏های راست‏ سرپوش می‏گذارند؛ دارند بدون نگاه نقادانه و بدون بیان صریح تعلق سازمانی گذشته‏ی خود و به تبع از آن‏ها با انتساب واژه‏های ناصحیح، به نقد و بررسی اوضاع می‏نشیند؛

بنای نظام جمهوری اسلامی با سرکوب آزادی‏های اولیه و با زیر پا گذاشتن حقوق مردمی ریخته شده است. سه دهه‏ی کامل است‏که همه دارند این را به‏عینه می‏بینند. سه دهه است‏که مردم دارند جنگ سازمانیافته‏ی بالائی‏ها را با خود می‏بینند و به‏واقع که رژیم جمهوری اسلامی در این‏مدت نه تنها کارگران و زحمت‏کشان را استثمار و مورد حملات وحشیانه‏ی خود قرار داده، بلکه در خصوصی‏تر زندگی آنان هم دست‏اندازی نموده است.

چندی‏ست که مخالفت‏های مردمی علیه‏ی رژیم جمهوری اسلامی دور دیگری به‏خود گرفته است و ده‏ها سئوال را در مقابل هر انسان آزادی‏خواه و کمونیست قرار داده است که آیا حمایت، پشتیبانی و دفاع از اعتراضات، به‏حق است؟ آیا رژیم جمهوری اسلامی قادر به باز گرداندن فضای دهه‏های گذشته بر جامعه‏ی ایران می‏باشد؟ آیا منافع و منفعت "رهبران سبز" هم‏طراز با منفعت و منافع‏ی مردمی‏ست؟ آیا تداوم روند کنونی، به‏خواسته‏های پایه‏ای توده‏های ستم‏دیده پاسخ مثبت خواهد داد؟ آیا جنبش بدون سر و هدایتِ سالم، قادر به نابودی سلطه‏ی سرمایه بر تار و پود جامعه‏ی‏مان می‏باشد و بالاخره وظیفه‏ی کمونیست‏ها در قبال بروز رخ‏دادهای اعتراضی و حوادث اخیر چگونه تعریف می‏گردد؟

(پیرامون گفتگوی "فعالین چپ دانشجوئی" با سایت اشتراک)

نگاه‏ها از کارکردهای چپ متفاوت است و هر کسی دارد از دریچه‏ی خودی موقعیت گذشته و کنونی چپ را رقم می‏زند. تصویرهای داده شده، هم‏خوانی‏ای با واقعیات نه‏دارد. هر چقدر زیر و روی‏اش می‏کنیم، نمی‏توانیم به جمع‏بند صحیح‏ای که منطبق بر اعمال انسانی‏ست، دست یابیم. بزعم خود دارند به نقد نادرستی‏ها می‏نشیند ولی در عمل به راه دیگری می‏رونند و دارند نقش و پای خود را در بروز چنین وضعیتی کنار می‏کشند. همواره دارند نوک قلم‏شانرا به سمت دیگران نشانه می‏گیرنند و کاری به اعمال و رفتار خودی نه‏دارند. این کار ساده، به سیاست روتین همه‏ی نیروها و عناصر معتقد به آرمان‏های کمونیستی تبدیل گشته است. درد کهنه شده‏ای‏ست و به‏درجات متفاوت در ذهن همه ریشه دوانده است.

انقلاب کبیر اکتبر تاریخ بشریت را رقم زد و تعریف تازه‏ای از دنیای مدافع‏ی انسانیت ارائه داد. در حقیقت نقطه‏ی قوت اکتبر در بیان عملی منافع‏ی میلیون‏ها کارگر و زحمت‏کشی نهفته بود که سال‏ها توسط ظالمان و سرمایه‏داران به یغما برده شده بود. عظمت و یکتایی انقلاب اکتبر در آن بود که توانست به‏رهبری لنین پرچم کمونیزم را برای اولین بار در جهان سرمایه‏داری برافزارد و به اثبات به‏رساند که آن ایدئولوژی و آن سیاستی قادر به بیانِ حق و حقوق محرومان می‏باشد که نه از منفعت تعداد قلیلی از صاحبان ابزار تولید و استثمارگر بل از منظر رشد و منفعت بشریت و جامعه‏ای عاری از ظلم و ستم حرکت می‏نماید.

در هفته‏های آغازین سال تحصیلی، بعضاً دانشگاه‏های ایران شاهد اعتراضات دانشجویان علیه‏ی مقامات دانشگاهی – دولتی بوده است.

از دیر باز رسم بر آن بوده است‏که دانشگاه‏ها و دانشجویان در قبال توده‏های ستم‏دیده و جنبش‏های اعتراضی، وظیفه‏ی چند گانه دارند و همواره در توضیح نابسامانی‏های موجود جامعه و ارائه‏ی درک واقعی از ماهیت سرمایه‏داران پیش‏قدم‏اند. رسم بر آن بوده است‏که مطالبات دانشجویان با مطالبات سران حاکمیت متضاد از هم می‏باشد و همه‏ی تلاش دانشجوی مدافع‏ی آزادی و منافع‏ی مردمی‏ست تا توطئه‏ها و نقشه‏های شوم حامیان نظام‏های سرمایه‏داری را بر ملا سازد.

مدتی‏ست که فضای درون جامعه‏ی‏مان بُعد دیگری به‏خود گرفته و خیایان‏ها به تلاقی نیروهای معترض با سرکوب‏گران رژیم جمهوری اسلامی تبدیل گشته است. نارضایتی‏ها در زیر سلطه‏ی ظالمان هر روزه است و در این میان گزمه‏های سرمایه دارند به‏منظور منفعت تمام عیار جناح خودی، سنگ تمام می‏گذارنند و به انحراف اعتراضات مردمی و به قلع و قمع آنان می‏پردازنند. در حقیقت کنش و واکنش‏های طبقاتی در درون جامعه‏ی‏مان به مدار تازه‏ای شفیت نموده است و بر خلاف گذشته و این‏بار بالائی‏ها بطور عملی و در ابعاد وسیع‏تری به‏جان هم افتاده‏اند. به‏موازات آن مردم هم در این میان خواهان بازستانی حقوق چندین دهه‏ی خویش از حاکمان‏اند.

تابستان هر سال زخم‏های خانواده‏ی هزاران زندانیان سیاسی دهه‏ی شصت عودت می‏کند و بار دیگر غم و اندوه‏ای جانگداز سراسر جامعه را فرا می‏گیرد. براستی که آن روزها و وقایع‏ی دردناکِ در حول و حوش آنرا نمی‏توان فراموش کرد؛ نمی‏توان فراموش کرد که چه بر سر جوانان و فرزندان کارگران و زحمت‏کشان آورده‏اند؛ نمی‏توان فراموش کرد که چگونه جانیان بشریت در خدمت‏گذاری به نظام جمهوری اسلامی، گوی سبقت را از هم ربودند و زندان‏ها را به‏میدان قدر قدرتی خویش تبدیل نمودند.