داستان و حکایت اپوزیسیون خارج از کشور بسیار عجیب و غریب است. متد و اسلوب‏های‏اش را گم نموده است و هر کسی دارد ساز خود را می‏نوازد. سیاست‏های‏اش بیش‏تر به پاندول ساعت شباهت پیدا کرده است و رفتار و کردارش بر روی یک خط سوار نیست. در حرف چیزی می‏گوید و در عمل به راه دیگری می‏رود. بی دقتی در پاسخ‏گوئی به نیازمندی‏های واقعی جامعه به عادت‏اش تبدیل گشته است. درک درستی از تنوع طبقاتی و خواسته‏های متفاوت به‏حق و واقعی نیروهای درگیر درون جامعه ندارد. نگاه‏‏اش، نگاهِ سیاه و سفید است و بعضاً هم بر تفاوت جایگاه‏ها نا آشناست و تلاش‏اش بر آن است تا ذهن و آرزوهای خود را به‏جای واقعیات به‏نشاند.

سرکوب‏گران نظام به‏فرمان سرکرده‏ی‏شان دامنه و وسعت جنگ با مردم را به خانه‏ها کشیده‏اند و این‏روزها خانه‏ها هم کاملاً بی امنیت شده است. هجوم گستاخانه‏ی مزدوران و اوباشان رژیم جمهوری اسلامی به مردم معترض و داغ دیده دارد ابعاد دهشتناکی به‏خود می‏گیرد و میدان و صحنه، به‏میدان توحش‏گری‏های جانیان بشریت تبدیل گردیده است. دارند می‏گیرند و می‏زنند و می‏کُشند تا حکومت ننگین‏شان پایدار به ماند.

تنش و اعتراضات مردمی در ایران دامنه‏ی وسیعی‏ای به‏خود گرفته است و جامعه یک‏پارچه در تقلاء و جوشش است. دولت‏مداران حاکم هم به سیاق همیشگی‏شان سنگ تمام گذاشته‏اند و طغیان مردمی را به‏خاک و خون کشانده‏اند. فصل و دور جدیدی از مخالفت‏های مردمی آغاز شده است و حامیان سرمایه و مدافعین نظام جمهوری اسلامی دارند فریب‏کارانه آنرا در رنگ‏های متفاوت مزین می‏نمایند. از بالا تا پائین، ناقوس مرگ‏شان را شنیده‏اند و دیده‏اند که نیروی عظیم مردمی را نمی‏توان تا ابد با ریا، تزویر و دجال‏گری به سکوت و تعظیم واداشت.

خشم و انزجار واقعی مردم از نظام سراسر جتایت را می‏توان این‏روزها در تمامی شهرهای ایران دید. جامعه کاملاً در التهاب بسر می‏برد و باز هم دارند از آن بهره‏برداری‏های سیاسی خاص خود را می‏نمایند. رنگ‏های "سبز" و "سفید" را علم نموده‏اند تا مباداً روزی وقایع‏ی دهه‏های گذشته تکرار شود و کل نظام را با خود به ته چاه به‏برد. بوی خون و حمله به تظاهرات گسترده‏ی مردمی این‏روزها توسط سرکوب‏گران به مشام همه رسیده است. صحنه‏ی جنگ و جدال و "انتخابات" درونِ حکومتی، خیابانی و بیرونی شده است و در این میان هر یک از آنان دارند میدان اعتراضی را به نفع جناح خویش کانالیزه می‏نمایند.

انتخابات ریاست جمهوری در ایران و متعاقباً مناظره‏ی افشاگرایانه‏ی تلویزیونی چهار کاندیدای منتخبی رژیم پیرامون دزدی‏های مقامات دولتی، بازگو کننده‏ی حقایق درونی نظام گندیده‏ی سرمایه‏داری‏ست. چنین اوضاعی را باید از یک‏سو به حساب ویژگی‏های هر انتخابات سرمایه‏داری گذاشت و از سوی دیگر تلاش همه‏ی کاندیداهای رژیم جمهوری اسلامی و به سیاق همپالگی‏های‏شان بر آن بود تا نقش کلیدی خود را در غارت، استثمار و سرکوب توده‏ها کتمان نمایند و بار مصائب و مشکلات دست‏سازشانرا به دیگری حواله ‏دهند.

انتخابات ریاست جمهوری فضای جامعه‏ی ایران را در بر گرفته است و تا چند روز دیگر سران حکومت جمهوری اسلامی این بساط و نمایش را به‏راه خواهند انداخت تا از درون مهره‏های دست‏چین شده‏ی خود، یکی را به‏مدت چهار سال بر مسند قدرت بر گمارنند.

این بازی دوره‏ای رژیم است و به‏موازات راه‏اندازی چنین نمایشاتی، اپوزیسیون مخالف نظام جمهوری اسلامی و مدافعین برقراری دموکراسی و آزادی هم، من‏حیث‏المجموع دارند بر تحریم انتخابات تاکید می‏ورزنند. جدا از این‏که وظیفه‏ی هر سازمان کمونیستی و انقلابی‏ست تا ماهیت واقعی این‏گونه انتخابات رژیم را توضیح و آنرا بایکوت نماید؛ در همان‏حال لازم و ضروری‏ست تا روشن سازد که آیا اساساً در چهارچوبه‏ی نظام جمهوری اسلامی شرکت و یا عدم شرکت مردم در روز انتخابات می‏تواند تأثیری بر انتخاب و یا عدم انتخاب منتخبان نظام داشته باشد؟ آیا می‏توان سخنی از تحریم فعال به‏میان آورد، در حالی‏که جامعه‏ی اعتراضی سال‏هاست دارد از ارتباط و فقدان یک نیروی کمونیسی و انقلابی رنج می‏برد؟

استیصال و بد اخلاقی سیاسی آدمی به اوج خود رسیده است و متأسفانه فرهنگ و ترم‏های انقلاب این‏روزها زیر و رو شده است. اصالت مبارزاتی و پای‏بندی به اصول اولیه‏ی انسانی - کمونیستی به‏مانند کالاهای بنجل و زوار در رفته، از مغزهای به‏اصطلاح مدافعین انقلاب جاروب شده است و بی پرنسیبی و فقر استدلال و تهمت‏زدن‏ها جایگزین آن‏ها گردیده است. به‏اصطلاح بزعم خود و با توسل جستن به این روش‏ها و متدها می‏خواهند دنیای سراسر فساد را دگرگون سازنند؛ دارند می‏گویند که مدافع‏ی فرهنگ اصیل و اخلاق انقلابی‏اند و قصد برقراری جامعه‏ی انسانیت و حقوق شهروندان را دارند.

سوم خرداد هزار و سیصد و پنجاه، امیر پرویز پویان بهمراه رحمت‏الله پیرونذیری و اسکندر صادقی‏نژاد در درگیری نابرابر با مزدوارن رژیم شاهنشاهی و در خانه‏ای تیمی، جان باخت. زمانه، زمانه‏ی گسترش خفقاق و بگیر و به بندها بود. چند ماهی بود که از عمر سیاهکل می‏گذشت و رژیم پهلوی سر مست از سرکوبی بانیان قهر انقلابی به‏هر دری می‏زند تا دامنه‏ی اعتراضات مسلحانه‏ی فرزندان خلق را محدود و محدودتر نماید. شاه مزدور قصد داشت تا با اختصاص دادن بودجه‏های کلان نظامی، تاریخ جنبش کمونیستی را به عقب بر گرداند و مجدداً همان فضای "دیوار موش دارد، موش گوش دارد" را بر جامعه حاکم گرداند،

هر زمان که کف‏گیر سیاست‏ها و تاکتیک‏های، احزاب و سازمان‏ها در "مقابل" رژیم جمهوری اسلامی به ته دیگ می‏خورد، آنان غره‏تر شده و آنرا به‏پای پیروزی و پیشروی خود واریز می‏نمایند؛ هر زمان که کمیت این نیروها کاهش می‏یابد، آنان "قوی"تر شده و آنرا به‏پای "خالصی" و "یگانگی" هر چه بیشتر درونی می‏نویسند. همواره منطق‏شان بر روی این پاشنه می‏چرخد که سیاست‏ها و متدهای‏شان بی ایراد  است. بعضاً بر این اعتقاداند که بدلیل نظرگاه‏های "بی‏خردان" و "سربازان بی جیره و مواجب" رژیم جمهوری اسلامی در صفوف اپوزیسیون است‏که سیاست‏های‏شان از "تعرض" و "تحرک" هر چه بیشتر باز می‏ماند؛ بر این اعتقاداند که هم دشمن ِ، دشمن خود را بدرستی شناخته‏اند و هم در جنگ با دشمن اصلی، میدان را صحیح انتخاب نموده‏اند.

نظری بر این اعتقاد است‏که می‏بایست "ارزش‏های انقلابی" را پاس داشت. در مقابل این سئوال طرح است‏که از کدام ارزش‏ها باید دفاع نمود و بدان ارج نهاد و اجازه نداد تا ملعبه‏ی دست این و آن قرار گیرد؟ سئوال این است‏که می‏بایست میراث‏دار کدامین ارزش‏های انقلابی بود و در جهت پایداری و همگانی‏تر شدن آن‏ها گام بر داشت؟ سئوال این است‏که یک انسان آزاده و کمونیست مبلغ کدامین اسلوب‏ها و متدهای ارزشی‏ست و مجاز نیست تا در جهت تخریب آن‏ها گام بر دارد؟ آیا مقصود و سئوال بر آن است که می‏بایست بمنظور منفعت فردی – گروهی و بمنظور حقانیت بخشیدن به اعمال ناصحیح‏ خویش از بیان حقایق پرهیز نماید تا مباداً روزی بر "ارزش‏های انقلابی" خدشه‏ای وارد گردد؟